Haberler

    15 Temmuz’da Türkiye kabus gibi bir gece yaşadı. Darbeci çetenin sabaha kadar estirdiği terör, yüzlerce vatan evladının şehit olmasına, binlercesinin yaralanmasına yol açtı. Tüm şehitlerimize Allah’tan rahmet, kederli ailelerine ve milletimize başsağlığı, yaralılarımıza Allah’tan acil şifalar diliyorum. İçteki maddi, manevi kayıp ve yıkımların dışında ülkemizi uluslararası camiada rezil eden bu katil darbecileri ve onların arkasındaki her türlü teşvikçi ve destekçileri Allah, Kahhâr ismiyle kahretsin. Halkımız şanlı bir direniş ortaya koyup darbecileri başarısızlığa uğratarak onları zaten kahretmiştir. İnanıyorum ki, adalet onlara hakettikleri cezayı elbette verecektir. Ancak Mahkeme- i Kübrâ’da da eminim ki İlahi adaletin gazabına uğrayacaklardır.
    Henüz darbenin tahribatı ortada iken, bu ülkenin huzuruna, insanımızın dostluk ve kardeşliğine darbe vurmayı meslek haline getiren ahlâksızlar, tıpkı çakalların puslu havayı fırsat bilmesi gibi,  fitnede yarışır hale geldiler.
    Özellikle sosyal medyada, benim 20 Şubat 2012’de NTV canlı yayınında yaptığım bir açıklamadan “Cemaat devlete sızmış, buna kargalar güler” cümlesi cımbızlanıp aleyhimde bir algı operasyonuna dönüştürülmektedir. Sadece Sosyal medyada kalsa ciddiye almazdım. Ancak muhalefete mensup bazı siyasetçiler tarafından AK Partinin aleyhinde bir argüman olarak dile getirilince bu konuda çok saygı duyduğum Kamuoyuna bir açıklama yapmam gerektiğini düşündüm.  Bağlamından koparılarak istismar konusu yapılan bu sözün aslı faslı nedir? İşte cevabı:
    NTV yayınından 2 yıl önce, 12 Eylül, Anayasa Değişikliği Referandumu için halkımızı bilgilendirmek üzere gittiğim Diyarbakır’da benzer bir açıklamayı Taraf gazetesine yapmıştım. AK Parti iktidarından önce Devletin kendi vatandaşlarını kategorize etmesini eleştirmiş ve şöyle demiştim:
    “Solcusu, sağcısı, Kürdü, muhafazakarı, Alevisi, devleti ele geçiriyor anlayışı vardı. Bunların hepsini topladığınızda Türkiye’nin nüfusu ortaya çıkıyor. İnsan kendisine ait olan bir şeyi ele geçirmez. Eğer böyle bir endişenin gerçekten bir dayanağı varsa, demek ki biz bu kadar çok insan kitlesine, devletin onlara da ait olduğu duygusunu verememişiz.” (27 Ağustos 2010 Taraf Gazetesi) Bu beyanım, AK Parti’nin kurumsal görüşü idi. Nitekim hâlâ Parti’nin resmi web sayfasında yer almaktadır. ( https://www.akparti.org.tr/site/haberler/teror-magdurlarina-1-milyar-dolar-odeme-yapildi/2042#1)
    20 Şubat 2012’de ise NTV canlı yayınında Nilgün Balkaç’ın sorularını cevaplandırırken yukarıdaki görüşleri biraz daha açıp tekrarladıktan sonra konuyla ilgili şunları ifade etmiştim:
    “Kamuda Solcu dediğimiz sosyal demokrat insanlar var mı? Var. Ülkücü milliyetçi insanlar var mı? Var. Mütedeyyin insanlar var mı? Var. Mütedeyyin insanlar arasında farklı farklı gruplara mensup insanlar var mı? Var. Dünyanın her tarafında bu var. Oraya sızmış, buraya sızmış. Bu su mudur, nem midir ki bir tarafa sızsın.
      Kamu personeli nasıl alınıyor? Bu belli mi? KPSS diye bir sınav var. İster hakim savcı aldığınız zaman, ister öğretmen aldığınız zaman, başka şey aldığınız zaman insanlar bu sınava giriyorlar. Bu insanların yüz kızartıcı bir suçları yoksa, memuriyetlerine engel  yasalarda bir durum yoksa onların vicdani kanaatlerinden dolayı, vicdanlarına hafiye kulağı dayayarak onları memur olarak atayamayız, veya bir üst düzey görevlisi olarak atayamayız. Bu açıdan ‘cemaat devleti ele geçirmiş, devlete sızmış’ laflarına kargalar güler.
    Bu konuşmanın tamamını merak edenler NTV arşivinden veya YouTube’dan indirip izleyebilir. (https://youtu.be/wPOglRMsdZs)
1 – Bu açıklamaları yaptığım zaman AK Parti Genel Başkan Yardımcısı ve Parti Sözcüsü idim. O gün AK Partili hangi yetkiliye aynı soru sorulsa aynı veya benzer bir cevap verilirdi.
2- Bu görüş, hasseten bir grup ve cemaatle ilgili dillendirilmiş bir görüş değil, geneldir. O gün farklı bir cemaat veya ideolojik grupla ilgili olarak aynı soru sorulsa aynı cevabı verirdim. Bu duruş, demokratik çoğulculuğu savunan bir partinin duruşudur. AKParti’nin programı, tepeden tırnağa tek tipçiliğin reddidir.
3- Bir söz ne zaman söylenmiş, hangi şartlarda söylenmiş, kime söylenmiş, hangi amaçla söylenmiş? Sorularına cevap bulmadan yapılacak değerlendirmeler yanlış, haksız ve yersiz olacaktır. Nitekim 17/ 25 Aralık öncesinde başta Sayın Cumhurbaşkanı’mız olmak üzere, Partimizin ileri gelenlerinin, halen bakan olan arkadaşların, Paralelci ve  Fetö nitelemeleri yokken, bu grupla ilgili olarak söyledikleri övgü dolu sözler ortadadır. Bu sözler, ya bir okul ziyaretinde, ya bir etkinlik esnasında, ya bir gazete mülakatı veya televizyon programında sorulan bir soru üzerine ya da hemen her bakanın katıldığı bir Türkçe Olimpiyatları Programı’da sarfedilmiştir. Bugün medyada haysiyet cellatlığı yapan bir çok yazar çizerin konuyla ilgili, geçmişte yazdıklarının bir dökümü yapılırsa binlerce sayfa olur.
4- Sosyal medyada arkasını önünü keserek konuyu aleyhimde kullananlara derim ki, benim tüm TV konuşmalarımı, gazetelere verdiğim beyanlarımı, sosyal medyadaki paylaşımlarımı arayıp tarayarak yeniden gündeme getirmek sizin en tabii hakkınızdır. Bundan asla rahatsız olmam, gocunmam ve gücenmem. Ancak cımbızlama, bağlamından koparma, kes yapıştır yapma ve nihayet istismar etme ahlâksızlıktır, terbiyesizliktir.
    Ben, 16 yıllık kesintisiz milletvekilliğim boyunca, 1,5 yıl TBMM Başkanlık Divanı üyeliği, 1,5 yıl AK Parti Grup Başkanvekilliği, 6,5 yıl Kültür Bakanlığı ve Milli Eğitim Bakanlığı, 5 yıl AK Parti sözcülüğü ve 1,5 yıl da Genel Başkan Başdanışmanlığı yaptım. Bütün bu görevleri, en faal bir biçimde yaptığıma kamuoyu şahittir. Bu süre zarfında sadece YouTube’ta ve TV arşivlerinde bana ait yüzlerce saatlik video, gazetelerde ve Meclis tutanaklarında binlerce sayfa tutacak konuşma metinleri ve haberleştirilmiş beyanlarım vardır. Herkesin beğendiği veya beğenmediği; taraftar olduğu veya karşı olduğu görüşlerim elbette vardır. Eleştiriye de sonuna kadar açığım. Ne var ki işin içine hakaret girdi mi, o hakareti yapanın suratına çarparım.
    Siyasi olarak tüm söylediklerim ve yaptıklarım hem bu dünyada hem de ebedi alemde elbette benim amel defterimin bir parçasıdır. Bu dünyanın hesabını halkımıza ve hukuka verdim, veririm. Ebedi alemin hesabını da Allah’a elbette vereceğim.
    Oldum olası ideolojik saplantılarından dolayı şahsımıza, fikirlerimize, partimize ve hükümetimize karşı olan çevrelerin her türlü çarpıtma ve iftiralarına alışığız da, darbe sonrası atmosferin hassasiyetinden yararlanarak bu konularda şahsıma, Sayın Gül’e, Sayın Arınç’a, özetle zor gün ve durumların kararlı duruş sergileyicilerine, çilekeşlerine ağız dolusu hakaret eden, çamur atan, tarlada izi olmadığı halde, harmanda yüz bulmaya çalışan, sözümona AK Partili geçinen çanak yalayıcılara ne demeli. Allah göstermesin, darbeciler başarılı olsalardı, bu kase yalayıcılar, mesleklerini icra etmek için darbecilerin kapısını aşındırırken biz yine hayatımız pahasına karşılarına dikilmeğe devam ederdik. Lenin’in, Komünist devrimden sonra kurmaylarına söylediği tarihi sözü bir kez daha hatırlayalım: “Beyler! Unutmayın, biz şu anda güçlüyüz ve bütün alçaklar bizimle beraberdir.
    Başbakanımız Sayın Binali Yıldırım gayet isabetli bir şekilde içte ve dışta düşmanları azaltıp dostları çoğaltmaya her vesileyle vurgu yaparken, sizin yaşınız kadar bu ülkeye ve Parti’ye emeği olan insanlara karşı siz hangi hadle terbiyesizlik yapıyor ve onları adeta düşman ilan ediyorsunuz. Vesselam.

      İngiltere’nin AB’den çıkma kararı, dikkatleri AB’nin, dolayısıyla da Avrupa’nın geleceğine çevirdi. İngiltere’siz AB ne olur? Başka ülkeler de ayrılır mı? İngiltere’nin kararı domino etkisi yapar mı? Peki bu durum dünyayı ve Türkiye’yi nasıl etkiler? Şeklindeki sorular peşpeşe gelmeye başladı.
      Hiç şüphe yok ki, İngiltere’nin kararı öncelikle Avrupa’da, ardından da tüm dünyada şok etkisi meydana getirdi. Gelişmeleri hep birlikte takip edip göreceğiz. Burada üzerinde duracağımız en önemli husus, Türkiye’nin Brexit’in en önemli tartışma konularından biri olmasıdır.

      İşçi Partisi, üyeliğimizi destekliyordu.

      AK Parti’nin iktidara geldiği 2002 yılından bu yana geçen süre içersinde İngiltere’de, kısa bir süre hariç, sol kanattaki Labour Parti iktidar oldu. Oldum olası Avrupa’da Hristiyan fanatizmini aşmış sol partiler, AK Parti’ye ve Türkiye’ye daha yakın durdular. Avrupa’daki vatandaşlarımızın çok önemli bir kısmı, Avrupa’da sol partileri desteklerken Türkiye’ye geldiklerinde AK Parti’ye oy veriyorlar. Bu ilk etapta çelişki gibi gelse de hakikat budur.
       Sözkonusu dönemde, İngiliz İşçi Partisi hükümetlerinin başbakanları Tony Blair, Gordon Brown ve David Cameron, Türkiye’nin AB üyeliğini desteklediler. Ancak ne oldu da Türkiye İngiltere’de istenmeyen ülke haline geldi? Öyle ki, AB’den çıkma taraftarı olan İngiliz siyasetçiler, Türkiye’nin muhtemel adaylığını öcü gibi gösterip halkı AB’den çıkma yönünde motive ederken, AB’de kalma taraftarı olan siyasetçiler ise Türkiye’nin asla AB’ye üye olamayacağına dair seçmeni ikna etmek için büyük bir gayret içine girdiler.
      İlginç olan, meşhur Ali Kemal’in torunu, saygın diplomatlarımız Zeki ve Selim Kuneralp’ın anne tarafından kuzenleri, Londra eski Belediye Başkanı, şimdi muhafazakar Milletvekili Boris Johnson’un Türkiye aleyhtarlığı konusunda adeta kendisini paralamasıdır.  “Ormana balta seni kesiyor demişler; ne yapayım sapı bendendir, demiş.“Bu da bizim talihimiz.
      Ne oldu da Türkiye’nin AB üyesi olması için, zaman zaman düğüm çözen İngiltere, bu hale geldi? İşte bu sorunun cevabı, bizim hal-i pürmelâlimizi ortaya koyuyor. Hep suçu başkalarında aramak yerine sağduyuyla durup düşünmek, ve biz nerede hata yaptık sorusunun cevabını bulmak gerekiyor.

      AK Parti, AB Üyeliğinde kararlı İdi.

      AK Parti, kurulurken dünyada çok pozitif bir algı uyandırdı. AK Parti, muhafazakar bir parti idi ama dini günlük siyasetin malzemesi yapmayacaktı. Geçmişte kurulan Milli Görüş partilerinin yaşadıklarından çok büyük dersler çıkarılmış ve epeyce tecrübe birikimine sahip olunmuştu. Yozlaşmadan dünya ile ve tüm farklılıklarla uzlaşmak AK Parti’nin prensiplerinden biriydi. Milli Görüş Partileri, Hristiyan Klübü’dür gerekçesiyle AB’ye karşı keskin bir duruş sergilerken, AK Parti’nin kurucu genel başkanı Sayın Erdoğan, daha başbakan hatta milletvekili bile olamamışken, o zaman AB üyesi olan 15 ülkenin başkentlerine başdöndüren yoğunluktaki bir programla ziyaretlerde bulunmuş ve AK Parti’nin AB konusundaki kararlılığını, Milli Görüş Partilerinin aksine taraftarlığını en ikna edici söylemlerle vurgulamıştı.
      AB’nin Türkiye’ye yönelik duruşundaki samimiyetsizliği, ipe un sermeyi, oyalamayı, eften püften gerekçelerle ertelemeleri, tıkayıcılığı onlarca başlık altında ele alabiliriz. Ne var ki, bu günkü konumuz, biz nerede hata yaptık meselesidir.

      Rüzgar niye tersine döndü?

      AB’nin olmazsa olmaz kabul ettiği her alandaki demokratikleşme konusunda, son yıllara kadar yükselişte olan trendimiz tepe taklak aşağıya düşmeye başladı. Hukukun üstünlüğü, yargı bağımsızlığı, güçler ayrılığı prensibi, kontrol ve karşı kontrol mekanizmaları, din ve vicdan özgürlüğü, düşünce ve düşünceyi ifade etme özgürlüğü, farklılıklara ve farklı görüşlere tahammül, can ve mal güvenliği, şeffaflık, yolsuzlukla mücadele, serbest rekabet vb. konularda Türkiye, uluslararası camiada sıkıntılı bir görünüm sergiliyor. Türkiye’nin bu anlamdaki imajı, bugün için Türkmenistan’dan çok da farklı değil. Eğer iş dünyası ve yabancı yatırımcılar da Türkiye’nin Hukuk devleti olma vasfını kaybettiği algısına sahipse artık orada serbest piyasa ekonomisinden de söz etmek çok kolay değildir.
      Kim ne derse desin, AB ile müzakere süreci, Türkiye’de genel olarak demokratikleşme, özelde askeri vesayetin geriletilmesi, sivil ve askeri bürokrasinin hegemonyasının belli bir oranda kırılması, ülkemizin birçok alanda medeni ülkelerin standartlarına kavuşması konularında çok büyük faydalar sağlamıştır.

 

     AB’den kopmak hayra alamet değil

      Ben şahsen AB’ye üyelik meselesini hiç bir zaman cennet ve cinnet boyutlarında görmedim, görmem. İşin sonunda, onların standartlarına ulaştıktan sonra tıpkı Norveç gibi üye olmamak da bir tercihtir ve saygıdeğerdir. Ancak AB sürecinden kopmak bizi 3. Dünya ülkesi olma girdabına sürükleyecekse yazık olur.
      Uzmanlık alanı Türkiye’nin Batılılaşma serüveni olan bir akademisyen olarak şunu gördüm ki, tarih boyunca, biz, hukuk devleti ve insan hakları konularındaki reform ve iyileştirmeleri hep bize dışarıdan yapılan telkinler veya verilen bir programla yapmışız. Bunu yazarken de bunun böyle olmasından hicap duyuyorum. Keşke olması gerekenleri uluslararası bir gücün ve programın teşviki veya itmesi ile değil de kendi dinamiklerimiz ve irademizle yapsaydık. Ancak, üzücü de olsa gerçek bu değil.
       Yayımlanan birçok ferman, ilan edilen Meşrutiyet yönetimleri, çok partili siyasi hayata geçiş konularında bile hep teşvik edici unsur iç dinamiklerden ziyade dış dinamikler, onların iknası, teşviki ve bazen de onların icbarı olmuştur.
      Türkiye, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Geçici üyeliğine aday olduğu zaman oylamaya katılan 193 ülkeden 151’inin oyunu almıştı. AB ülkelerinin çoğu da bizi desteklemişti. Acaba aynı oylama şimdi yapılsa Türkiye kaç oy alır?

      Doğu ile Batı’yı Alternatif olarak görmemeliyiz.

      Batıdan uzaklaşırken, İslam ülkelerine yaslanacağız gibi bir beklenti içinde olanlar olabilir. Buna saygı duyarım. Ancak 57 islam ülkesinin sadece Almanya kadar ekonomik değer ürettiğini unutmayalım. Ayrıca Batı ile ilşkileri kötü olan bir Türkiye’nin Türk ve İslam dünyasında asla ciddiye alınmayacağını da göz ardı etmeyelim. Bizim Türk dünyasına mensup olmamız, İslam dünyasının bir parçası olmamız ABD ve Batı ile kötü olmamız gerektiği anlamına gelmez. Aksine Doğu ile iyi olan bir Türkiye Batı’da; Batı ile iyi olan bir Türkiye Doğu’da daha çok saygınlık uyandırır.
      Ekonomik olarak çok güçlü olmadığınız zaman, sizin rest çekmeleriniz, her zaman blöf olarak yansıma yapar. “Kapitalizmin altın kuralı şudur: Altını olan kuralı koyar.” İyice kanatlanmayan kuş, vakti gelmeden uçma denemeleri yaparsa kediye, köpeğe, fareye yem olur.

     Dış politika, hamaset değil sükunet gerektirir.

      Abdülhak Hamid’e arkadaşı “sen miskinsin” der. Hamid itiraz eder, “Hayır, ben miskin değil, sakinim” der. Miskin ile sakin aynı kökten türeyen kelimelerdir ama asla aynı şey değildirler. Miskinlik, kölece bir teslimiyetle boyun eğmektir. Sakinlik ise haklılığı ve kendinden emin olmayı ifade eder. Dış politikada miskin olmayalım ama sakinlikten de vazgeçmeyelim.
      Çoğunluğu tiranlar tarafından yönetilen İslam ülkeleri için rolmodel olarak görülen Türkiye’nin, bugün Batı’da nasıl bir öcü haline getirildiğini masaya yatırıp dış politikadaki  duruşumuzu ona göre belirlemeliyiz.
      Herkese ayar verelim derken ne yazık ki, kendi ayarımız bozuldu. Alkışların şehvetine kapılarak meydan ve salon nutukları ile  yön ve şekil verilemeyecek bir alan varsa o da dış politikadır. Çünkü, diplomasi, haması nutuklarla değil, aklın yol ve şekil verdiği konuşma, görüşme, yazışma ve diyaloglarla yapılır. Daha önceki bir yazımda kullandığım Japon atasözünü bir kez daha tekrarlıyorum. “Arkandan kapattığın kapıyı sert çarpma; ola ki geri dönme ihtimalin olur.” Esasen bugün, birçok ülke ile manevra yapmak için makas değiştirirken zorlandığımız budur.

 C) Dershane Karmaşası ve Temel Lise Meselesi
    Bir üst öğretim kurumuna öğrencileri hazırlayan, onlara takviye kursları veren dershaneler konusu, Türkiye’de oldum olası hep tartışma konusu olmuştur. Dershanelerin gereksizliğini savunanların bile neredeyse hepsi çocuklarını dershaneye göndermek durumunda kalmıştır. Yani dershaneleri hep dövmüşüz ama günün sonunda dershaneden de vazgeçmemişiz.
      Milli Eğitim Bakanlığım esnasında konuya daha yakından ve milimetrik vakıf olma imkanı buldum. Ortaya çıkan tablo şuydu: Dershaneler bir sebep değil, bir sonuçtu. Bu sonucu ortaya çıkaran sebepler var oldukça bu sonuç hep ortaya çıkacaktı. Tüm deshaneleri bir anda kapatsanız bile, ihtiyaç devam ettiğinden, bu faaliyet tıpkı bugün olduğu gibi illegal olarak, kontrolsüz ve daha kötü şartlarda yapılmaya devam edilecekti.
      2012 yılında, dershanelerin kapatılması konusu hem bakanlar kurulunun hem de AK Parti MYK’sının gündemine geldi. Hem Bakanlar Kurulu’nda hem de MYK’da  benim de dahil olduğum birçok arkadaşımız, dershanelerin kanun zoruyla kapatılmasının teşebbüs hürriyetine aykırı olduğunu, böyle bir kanun çıkarılsa bile bunun Anayasa Mahkemesi’nden döneceğini net bir şekilde ortaya koydular. Bunun üzerine bir MYK toplantısında o günkü Genel Başkanımız Sayın Erdoğan, Sayın Mehmet Ali Şahin’in başkanlığında bir komisyon kurulması ve konuyu enine boyuna inceleyerek sonucu MYK’nın önüne getirmesi talimatını verdi. 10 kişilik komisyonda daha sonra çoğu bakan olan AK Parti’de önemli görevler üstlenmiş arkadaşlar vardı. Uzun bir çalışmanın sonunda hazırladığımız raporu Başbakanlık resmi konutunda, Sayın Başbakan (Recep Tayyip Erdoğan)’ın ve Sayın Milli Eğitim Bakanı (Nabi Avcı)’nın da bulunduğu bir oturumda ele aldık. Raporun özü, dershanelerin def’aten kapatılmasının doğru olmayacağı, böyle bir şey olduğu zaman merdiven altı dershaneciliğinin hortlayacağı, illegal ve kontrolsüz olacak bu faaliyetlerin çok daha büyük mahzurlar doğuracağı idi. Orta ve kısa vadede dershaneleri gerekli kılan sebepleri ortadan kaldırdıktan sonra bu meselenin ele alınması gerektiği raporda prensip olarak benimseniyordu. Sayın Başbakan, benim ileri sürdüğüm argümanlara karşı, “Hüseyin Bey, söyler misin Ağrılı Hatice Teyze karşıma dikilip ‘ben çocuğumu dershaneye göndermek için ineğimi sattım, bizi bu zulumden kurtarın dedi’ buna ne diyorsunuz?” deyince ben, “Sayın Başbakanım, öyle anlaşılıyor ki, siz dershaneleri kapatmaya karar vermişsiniz. Tamam kapatın, Hatice Teyze de ineğini satmasın ve çocuğunu da dershaneye göndermesin. Ancak şundan emin olun ki Hatice Teyze’nin çocuğu da üniversiteyi kazanamayacak ve o ineği otlatmaya gidecek.” deyip şunları da ilave ettim. “Sayın Başbakanım, Hatice Teyze ev kirasını da rahat ödeyemiyor, bunun için konut arzını mı yasaklayacağız? Hatice Teyze, istediği gibi üstbaş da alamıyor. Bunun için tekstil arzını mı yasaklayacağız? Hatice Teyze istediği gibi gıda maddeleri de alamıyor. Bunun için gıda arzını mı yasaklayacağız? Parası olanlar % 200 fark ödeyerek özel sağlık kurumlarından daha kaliteli sağlık hizmeti alabilirler, hükmünü getiren kanunu çıkaran bizim iktidarımız değil mi? Sağlık söz konusu olduğunda buna niçin imkan ve fırsat veriyoruz da, söz konusu eğitim olduğunda niçin yasakçılıkla konuyu çözmeye çalışıyoruz?” 
      Zikredilen toplantıda kesin bir karara varılmadan, konu üzerinde biraz daha çalışılacağı beyanıyla dağıldık. Kısa bir süre sonra öğrendik ki, dershanelerin kapatılması ile ilgili kanun Meclis’e sevkedilmiş. Kanun TBMM’den geçti ama yürürlük tarihi 14.03.2014 olarak belirlendi. Buna göre, dershaneler isterlerse 01.09.2015 tarihine kadar özel okula dönüşebileceklerdi.
      Dershane konusunu sağlıklı tartışabilmek için, bu kurumları ortaya çıkaran sebepleri iyi bilmek lazım. Nedir bunlar?
1 – Üniersite kontenjanlarının sınırlı olması ve  bu sınırlı sayıdaki kontenjanlara olan talebin fazla olması. Yani aşırı rekabetin mevcudiyeti.
2 – Birçok yeni üniversitenin açılması ve kontenjanların çok büyük oranda arttırılmış olması da ne yazık ki bu rekabeti ortadan kaldırmadı.
3 – Üniversite sayısı çok ama adaylara gelecek sunacak ve rahatlıkla iş bulmalarını sağlayacak üniversite ve bölüm sayısı çok fazla değildir.
4 – Liselerimiz arasında, bölgelerimiz,illerimiz hatta semtlerimizin sosyo-ekonomik ve sosyo-kültürel gelişmişliğine bağlı olarak kalite ve imkan farkı bir hayli fazladır. Zengin muhitlerdeki okullara daha fazla veli desteği sağlanabiliyor. Bütün okulların seviyesi devlet tarafından eşitlense bile, ki dünyanın hiç bir yerinde bu sağlanabilmiş değildir, her öğrencinin öğrenme kapasitesi ve hızı aynı değildir. Bir öğrenci sadece sınıfta hocayı dinleyerek başarılı olabilirken, diğerinin ekstra ders çalışması gerekebilir , bir diğeri takviye almadan başarılı olmayabilir.
5 – İyi bir üniversite ve dolayısıyla iyi bir gelecek için yol, daha donanımlı ve kaliteli bir liseden geçiyorsa öğrenciler, bu sefer iyi bir liseye girme rekabetine giriyorlar. Bu da ortaokuldaki öğrencilerin iyi liselere girişini kolaylaştıran dershaneleri ortaya çıkarıyor.
6 – Ortaöğretim kurumlarına ve üniversitelere giriş sınavları var olduğu sürece, adı, şekli, mevzuatı öyle veya böyle de olsa takviye kursları varlığını sürdürecektir. Siz buna ister dershane deyin, ister kurs deyin, ister etüt merkezi deyin, ne derseniz deyin aynı kapıya çıkar. Varın hiç bir şey demeyin evler, ofisler kayıtdışı dershane olur. Zenginler çocuklarına özel hoca tutar, olan yine fakir fukaranın çocuklarına olur.
      Bugün için Üniversite sınavlarını kaldırmak mümkün değil,ayrıca doğru da değil. Ortaöğretim Kurumlarına Giriş sınavları’nın kaldırılacağı vaadinden nasıl 12 sınav çıktığının hikayesini geçen hafta zaten yazmıştım.
      Peki, bugün durum nedir? Milli Eğitim Eski bakanımız Sayın Avcı’dan öğreniyoruz ki, 1636 dershane özel liseye veya ortaokula dönüşmüş durumda. Tabii ki büyük çoğunluk liseye dönüşmüştür. Bu liselerin adı ise Temel Lise’dir. Yani Galatasaray, Kabataş, İstanbul Erkek vb. liseler  Temel Lise olma şerefine eremezken, yani bu mantığa göre temelsiz lise iken, Kızılay’da bir iş hanının bir katında veya dairesinde faaliyet gösteren, labaratuvarı, kütüphanesi, spor alanları, bahçesi hatta teneffüs alanları bile bulunmayan,öğrencilerin yangın merdivenlerinde hava aldığı, dershaneden dönüşen lise,Temel Lise oluyor!
      Dershane, günün belli saatlerinde öğrencilerin sadece öğrenim gördüğü mekanlardır. Okullar ise akademik öğrenimle birlikte öğrencilerin hayata hazırlandığı yani sosyal, kültürel ve sportif alanlarda eğitimden geçtikleri mekanlardır. Uzun sözün kısası, çalışan ve zamanında treni kaçıranlar için açılan akşam liseleri bile, bu eğitim anlamında her türlü temelden mahrum sözümona Temel Liselerin yanında şah padişahtı. Yanlış anlaşılmasın Temel Liselerin sahiplerine ve çalışanlarına bir şey demiyorum. Onları bu hülleciliğe mecbur bırakan biziz.
      Efendim neymiş, bunlar da 2018-2019 öğretim yılına kadar geçiciymiş. En azından bir nesli, bizim deneme yanılma yoluyla heba etmeye hakkımız var mı?
      Hani, okula dönüşecek dershanelere başta arsa olmak üzere devlet ciddi destekler verecekti? Bir yetkili çıkıp da lütfen okula dönüşen hangi dershaneye ne devlet desteği verildiğini açıklasın. Bizim kendi insanımızı, üstelik kanun yoluyla kandırmaya ne hakkımız var?
      İşin özeti şudur: Nasıl ki 28 Şubatçılar, İmam Hatip Okullarına zarar vermek için tüm meslek liselerini perişan ettilerse, bu dönüşümde de belli bir grubun dershanelerini yok etmek için tüm dershanelere ve özel öğretim sistemine ve tabii ki buralarda okuyan öğrencilere, çalışanlara ve velilere çok büyük maddi ve manevi zararlar verilmiştir.
      Yeni Bakanımız Sayın İsmet Yılmaz, Türkiye’nin belli başlı şöhretli liselerinde, normalde kaç son sınıfın bulunduğunu, bu yıl kaçında öğrenci bulunduğunu lütfen araştırsın. Son sınıf öğrencileri, çoğunlukla bu kerli ferli liseleri bırakarak temel liselere geçtiler. Çünkü, isimleri Lise olsa da buralarda büyük çapta dershanecilik yapılıyor. Bir de lütfen temel liselerin ara sınıflarına değil de niçin son sınıflarına rağbet olduğuna bakalım.
      Kapanan bir takım dershanelerin boşluğunu, birkaç öğretmenin çeşitli isimler altında, kayıtdışı olarak oluşturdukları mekanlar şimdiden doldurmuş durumda. Bu yerlerin müşterileri ise “senin takviyeye ihtiyacın var, şuraya gel, bir bakalım” telkinleri ile temin ediliyor. Tıpkı bir zamanlar, bazı doktorların devlet hastahanelerini kendi özel muayenehanelerine müşteri ayarlama büroları olarak kullandıkları gibi…
      Eğitim alanı, duygusallığın, toptancılığın, kurunun yanında yaşı yakma anlayışının, ‘hele bir yapalım bakalım nasıl olacak’ denen deneme yanılmacılığın asla yaklaştırılmaması gereken bir alandır.
      İki hafta önceki yazımda sıraladığım 10 engelden dolayı biz bakanlığımız döneminde çok istediğimiz halde bazı yapısal reformları yapamadık. Ne var ki, bugün ortak akılla, peşin hükümlerden arınmış olarak ideolojik değil, pedagojik bir yaklaşımla eğitimdeki tüm çarpıklık ve arızalar giderilebilir. Aksi takdirde hep birlikte SOS veren eğitimin ne tür sıkıntılara sebebiyet vereceğini seyretmek durumunda kalırız. Tabii ki, mevcut durumun olumsuz sonuçlarına ve bundan doğacak vebale katlanarak…

      B) Merkezi Sınavlar

      Geçen hafta, Milli Eğitim Bakanlığı’nda yönetici atamaları ve denetim sisteminin yap – boza dönüşmesiyle ilgili kaos ve kargaşayı yazmıştım. Bu hafta ise milyonlarca evladımızı ve dolayısıyla ailelerini çok yakından ilgilendiren ortaöğretime geçiş sınavlarıyla ilgili durumu kamuoyu ve yetkililerle paylaşmak istiyorum.
      Biz, Milli Eğitim Bakanı olarak göreve başladığımız zaman, sekiz yıllık kesintisiz ilköğretimden ortaöğretime geçiş için yapılan OKS ( Ortaöğretim Kurumları Sınavı ) diye bir sınav yürürlükte idi.
      OKS, 8. Sınıfın sonunda yapılan tek oturumlu bir sınavdı. Öğrenciler bu sınavdan aldıkları puana göre fen liselerine, sosyal bilimler liselerine, anadolu liselerine, anadolu öğretmen liselerine, anadolu imam hatip liselerine, teknik liselere vs. yerleştiriliyorlardı.
      Biz, bu sınavı değiştirerek yerine SBS ( Seviye Belirleme Sınavı ) diye bir sınav getirdik. Sözkonusu değişikliği yapmamızın çok haklı ve bilimsel sebepleri vardı.
      Neydi OKS’yi kaldırıp yerine SBS’yi getirmemizin gerekçeleri?
1- OKS, 8 yılda bir sefer yapılan ve bir öğrenci için tekrarı ve telafisi  mümkün olmayan bir sınavdı. 8 yılın hesabını 1.5 saatlik bir sınavla vermek durumunda olan bir öğrenci, şu veya bu sebepten dolayı başarısız olduğu zaman artık tren kaçmış oluyordu ve arkadan gelecek başka bir tren de yoktu. Sınavda heyecan, stres yapan veya o anda rahatsız olan bir aday, çok başarılı bir öğrenci de olsa,sınav sonucuna göre başarısız olabiliyordu. Üniversiteye giriş sınavına bir aday, sonsuz sefer katılabilir, bir önceki başarısızlığını başarıya dönüştürebilirdi ama OKS’de böyle bir imkan yoktu.
2- OKS, 14 yaşına girmiş, ergenliğin en zor yaşlarından birini yaşayan gençlere uygulanıyordu. Yaşın sıkıntısı ve ağırlığı, sınavın ağırlığı ile birleşince taşınması çok zor bir yük haline geliyordu.
3- OKS’de, sadece türkçe, matematik, fen bilgisi ve sosyal bilgilerden soru sorulduğu için, öğrenciler, sınava hiçbir katkısı olmayan yabancı dil, din kültürü ve ahlak bilgisi, resim, müzik, beden eğitimi, çevre, trafik vb. ders ve konuları gereksiz hatta ayak bağı gibi görüyorlardı. Bir üst öğretim kurumuna  hazırlayan dersler ciddiye alınırken, çoğu hayata hazırlayan dersler ciddiye alınmıyordu. Zikredilen dersleri işleyen bir öğretmene öğrenciler rahatlıkla ” öğretmenim, bizi rahat bırakın da biraz test çözelim, önümüzde OKS var” diyebiliyorlardı. Ders ciddiye alınmayınca, haliyle dersin hocası da çoğunlukla ciddiye alınmıyordu.
      Tüm bu sıkıntı ve eksiklikleri gördüğümüz için OKS’nin revize edilmesi gerektiğine karar verdik. Üniversitelerden de uzman desteği alarak aylarca süren bir araştırma ve çalışma yaptık. Bu arada öğrencilerin, öğretmenlerin, velilerin, okul yöneticilerinin ve ilgili tüm tarafların görüşlerine başvurduk ve arazide bir çok anket yaptırdık. Varılan sonuçlar ince ince bilimsel veriler haline getirildi ve buradan SBS çıktı. Neydi SBS’nin dayandığı mantık ve getirdiği iyileştirmeler?
1 – OKS ile çocukların sırtına bir seferde tabir caizse 100 kiloluk bir yük yükleniyordu. Bir seferde sırta yüklenen bu yükün altında adaylar eziliyordu. SBS, bu yükü üç yıla yayarak taşınabilir hale getiriyordu. Sınav, her yılın hesabını o yılın sonunda verecek şekilde 6, 7 ve 8.sınıfların sonunda yapılıyordu. 6. sınıftaki sınav sonuca % 25, 7. sınıftaki % 35, 8.sınıftaki % 40 etki ediyordu. Ayrıca  ilköğretimde okutulan tüm derslerden alınan notlar da her yıl için % 15 oranında hesaplamaya dahil ediliyordu. Böylelikle en azından öğrenciler nezdinde “gerekli ders-gereksiz ders” ayırımına  son veriliyordu. Bu sistemde aday, sınavda soru çıksın, çıkmasın her dersi ciddiye alıp başarılı olmak mecburiyeti hissediyordu. Üstelik ilk defa merkezi sınavda yabancı dilden de soru soruluyordu.
2 – Eğitimciler iyi bilirler, öğrencilerin derse ve eğitime ilgisini her an diri tutmak için küçük ve ara sınavlar yapmak, ölçme ve değerlendirme sisteminin olmazsa olmazıdır. Bugün üniversitelerde dönem sonu veya sene sonu sınavları ile yetinilmeyip vize sınavlarının konmasının mantığı budur. Bazı derslerde hocalar, bir yarıyılda zaman zaman 5-6 bazen daha çok quiz denen küçük küçük sınavlar yaparlar. Bu uygulama, öğrencinin dikkatini daima diri tutmak ve dönem sonunda öğrencinin üzerindeki yükü hafifletmeye yöneliktir.
3-SBS ile treni kaçırma ihtimali bir anlamda ortadan kaldırılıyordu. Öğrenci, bir yıldaki eksikliğini veya başarısızlığını diğer yıldaki başarısı ile telafi edebiliyordu. Ayrıca diğer derslerine ( sınavlarda soru çıkmayan ) iyi çalışan bir öğrenci, ilköğretim başarı puanı da hesaplamaya  katıldığı için, avantaj elde edebiliyordu.
      Bilinmesi gereken bir şey var ki, yeryüzünde ölçme ve değerlendirme yöntemi olmayan bir eğitim sistemi yoktur. Ölçme, sınav yapmayı gerektirir. Bilenle bilmeyeni ayırmanın henüz başka bir yöntemi icat edilmemiştir. Biz sadece yerli ölçme yöntemleri ile de yetinmedik. Uluslararası bir ölçme ve değerlendime sistemiyle durumumuzu görelim diye Türkiye’yi PISA programına dahil eden bakan da biziz. Dışarıdan birilerinin yüzümüze ayna tutmasından kaçmadık. PISA değerlendirmesinden de yola çıkarak eğitimimize yön ve istikamet vermek gerekiyordu.
      Benim Milli Eğitim Bakanlığım, 1 Mayıs 2009’da sona erdi. Benden sonra gelen arkadaşım, Üç yılda 3 sefer yapılan SBS’yi yine 8. Sınıfın sonunda yapılan tek sınava dönüştürdü. Tamamen olmasa da büyük çapta başa dönülmüş oldu. Bunun üzerine CHP Meclis’te bana sınav sayısını 3’e çıkararak çocuklara haksızlık yaptığım gerekçesiyle Meclis Soruşturması önergesi verdi. Önergenin görüşmeleri sırasında da buradaki gerekçelerimi ortaya koymuştum. Bunlar TBMM tutanaklarından okunabilir. Ondan sonra gelen arkadaşımız, hızını alamayarak sınavları büsbütün kaldıracağını söyledi. İnsanlar haklı olarak sormaya başladılar. Kim fen liselerine ve diğer nitelikli liselere, kim taşradaki sıradan liselere hangi ölçü ve kriterle girecek? Tek başına İlköğretim Başarı Puanı bunun için yeterli mi? Okulların not şişirmelerinin önüne nasıl geçilecek? Sınavlar büsbütün kaldırılırsa taşradaki başarılı çocukların Türkiye’deki başarısı kanıtlanmış belli başlı liselere girmeleri imkansız hale gelmez mi? Çok rağbet olan liseler kura çekemeyeceklerine göre, her okul kendi sınavını yaparsa torpil, kayırma alıp başını yürümez mi?
      Sınavlar kaldırılacak vaadi tedavülde iken göreve Nabi Bey geldi. Nabi Bey’in merkezi sınavların kaldırılacağını ilan edeceği  basın toplantısından, sonradan adı TEOG olarak konacak olan nurtopu gibi bir bebeğimiz oldu. Sınavların kaldırılacağı vaadinden yılda 12 sınav çıkmıştı. Toplamda 6 gün süren sınav 81 il, 852 ilçe ve 10 yabancı ülkede yapılmaktadır. Ayrıca bu sınavlar eskiden olduğu gibi hafta sonu değil, hafta içi yapılıyor. Sınavı olsun, olmasın okullar tüm öğrenciler için iki gün tatil ediliyor. Sınav var diye girilen uzun süreli fiilî tatil havası da işin cabası.
     Bir Mecelle kuralı der ki, “tebeddül- i esmâ ile hakaik tebeddül etmez.” Yani: isim değişikliği ile gerçek değişmez. Fakir bir vatandaşın adını Gâni koyduğunuz zaman zenginleşmiyor. Ya da kişi aptalsa adını Zeki koyduğunuz zaman zeka seviyesi yükselmiyor.
      Yeni bakanımızdan istirhamım şudur: Amerika’yı yeniden keşfetmenin anlamı yoktur. Dünyada başarılı olmuş ve bizim şartlarımıza da uyan kalıcı bir sistemi yerleştirelim ve sabah akşam çocuklarımızla oynamayalım. SBS, bu mantıkla yürürlüğe konmuştu.
      Merkezi sınavların en büyük eksikliği, çocukları teste mahkum etmesidir. Hatta biz buna dikkat çekmek için “test çözen, tost yiyen bir nesil” nitelemesi yapmıştık. Bu eksiklik, eğitim öğretim devam ederken yapılacak klasik sınavlarla telafi edilebilir. Bu durumda, okul başarı notunun kabul edilebilir bir oranda sisteme dahil edilmesi lazım.
      Sayın Bakanım, son bir konuya dikkatinizi çekeyim. SBS’nin 2013 rakamlarına göre kamuya maliyeti, 13.5 milyondur. TEOG’un ise yine aynı yıl rakamları esas alındığında maliyeti 100 milyon liradır. Bilmem fazla söze gerek var mı?
      Haftaya nasip olursa dershane karmaşasını ve temel lise sıkıntısını yazacağım. Gelecek pazartesine kadar sağlık ve huzurla kalın.

      18 Kasım 2002’de kurulan 58. Abdullah Gül Hükümeti’nde Kültür Bakanı iken, 15 Mart 2003’te kurulan 59. Recep Tayyip Erdoğan Hükümeti’nde Milli Eğitim Bakanı olarak atandım. Sayın Erkan Mumcu’dan görevi devraldığımda, eğitim alanında şu altı konuda ciddi sıkıntılar vardı:
1- Milli Eğitim Bakanlığı, başta öğretmen olmak üzere, insan kaynakları açısından çok fakir bir bakanlıktı.
2- Okullaşma oranlarımız (okul öncesi, ilköğretim, ortaöğretim, mesleki eğitim,yaygın eğitim ve yükseköğretim) geri kalmış ülkeler düzeyinde idi.
3- Fiziki altyapı yetersizdi ve mevcut olan fiziki altyapı büyük çapta kalitesizdi.
4- Teknolojik altyapı, özellikle bilişim altyapısı, yok denebilecek bir düzeyde idi.
5- Adeta eğitimin ruhu olan müfredat ve müfredat uygulamaları, çağın çok ama çok gerisinde idi.
6- Okullarımızda rehberlik uygulamaları, emekleme düzeyinde idi.
      Geçen hafta ilan ettiğimiz üzere, bu haftadan itibaren, eğitimin halleri ile ilgili olarak bir seri yazıya başlıyoruz. Hükümet değişmişken, yazdıklarımızın Sayın yeni Başbakanımıza ve Sayın yeni Bakanımıza da katkı sağlayacağını ümit ediyorum. Amacımız bağcı dövmek değil, üzüm yemektir. 
      AK Parti’nin girdiği her seçimi kazanmasında en önemli rolü oynayan 5 alan şüphesiz ki eğitim, sağlık, ulaştırma, toplu konut ve dış politika idi. Bugün ne yazık ki, ulaştırmanın dışındaki 4 alanda ciddi geri gidişler ve sıkıntılar mevcuttur. Sayın Akdağ’ın göreve dönmesiyle birlikte sağlık alanında eski iyi günlerin yakalanacağına inanıyorum. Diğer üç alanda ise politikalar bugün için, bakanlıkları aşan bir mahiyet arz etmektedir.
      Görevde olduğumuz sürece, önümüzde, bugün için bir tanesi bile mevcut olmayan çok sayıda engel vardı. Neydi bu engeller?
1 – Cumhurbaşkanı Sayın Ahmet Necdet Sezer, hemen her konuda destekleyici değil tıkayıcı ve engelleyici idi.
2 – O günkü Anayasa Mahkemesi, MEB’de yapılması gereken zaruri düzenlemelerin önünde ideolojik duruş sergileyen bir engeldi.
3 – O günkü Danıştay, çıkardığımız yönetmelik ve diğer ikincil mevzuata fren olmayı marifet sayıyordu. Nitekim bir resepsiyonda Danıştay başkanlarından birine, etkili ve yetkililerin bulunduğu bir halkada espiri yollu şunları söylemiştim: “Sayın başkan, sizinkiler benim Kızılay’da yürüdüğümü haber alsalar, bu sefer yürütmeyi değil, yürümeyi durdurma kararı verirler. Şurâ-yı Devlet bu mudur?” İdare ve Bölge İdare Mahkemelerinin, kendilerini icranın yerine koyarak karar vermeleri de işin cabası.
4- O günün Yargıtayı, eften püften meselelerden dolayı şahsımı ve bürokratlarımızı cezalandırmak için adeta pusuda idi. Hâlâ devam eden bir yığın dava var.
5- Asker, üzerine vazife olmayan her meseleye karışıyordu. Bu konuda detaya girmeyeceğim. Çünkü bunun detayı ancak ciltlerce kitaba sığar. Bırakın MGK’yı, her Askeri Şura toplantısının bile en önemli gündem maddelerinden biri milli eğitimdi, dersem gerisini herkes tahmin eder.
6- Dönemin YÖK’ü, kendisini adeta bir muhalefet partisi gibi konumlandırmıştı.
7- Üniversitelersarası Kurul, YÖK’le beraber “derin devlet” reflekslerinin ve vesayetçi yapının bir parçası olarak karşımızda duruyordu.
8- Dönemin medyası, üç günün ikisinde aleyhimizde manşetler atınca, biz gürültüsüz geçen bir güne şükrediyorduk.
9- Bürokrasi, büyük çapta destekleyici değil, engelleyici idi. Tipik bir örnek olduğu için zikredeceğim. 2003-2008 arasında devlet üniversitesi bulunmayan 41 ilde kurduğumuz üniversiteler için, hükümete bağlı bir birim olan DPT (Devlet Planlama Teşkilatı) olumlu görüş vermemişti.
10- Muhalefetin, sendikaların ve birçok STK’nın bize karşı duruşu çok daha yıkıcı, yıpratıcı ve yaralayıcı idi.
      Tüm bu engel ve frenlemelere karşı görevde olduğumuz 6 yıl 2 aylık sürede yapılanların hesabı, 2009’da görevi devrettiğimiz gün yaptığımız bir basın toplantısı ile verilmiştir. Bizim dönemimizin takdiri elbette eğitim camiası ve kamuoyuna aittir. 
       Tüm olumsuz şartlara rağmen, yukarıda, 6 başlıkta sıralanan bütün alanlarda geçmişle mukayese edilemeyecek kadar büyük gelişme ve ilerlemeler kaydedilmiştir. Yeri geldiğinde bunlar üzerinde duracağız. Bugün, hükümetimizin ve bakanlığımızın önünde bu sıkıntı ve kısıtlamalar bulunmadığına göre, meseleler aklın ve bilimin ışığında, dünyadaki başarılı örnekler de göz önünde bulundurularak çok daha rahat ve soğuk kanlılıkla ele alınıp sonuca ulaştırılabilir. Bizim görev yaptığımız dönemler adeta zemheri kışken bugün rahatlıkla bahar havasından söz edilebilir.
      
      A) İnsan Kaynakları
   
      Milli Eğitim Bakanlığı, tüm kamu personelinin yaklaşık üçte birini bünyesinde barındırmaktadır. Bugün itibarıyle MEB’in personel mevcudu, 923 bini öğretmen olmak üzere, 1 milyonu bir hayli aşmıştır. Bu sayıya geçici statüyle çalışanlar da dahil değildir. AK Parti hükümetleri, her yıl kamunun kullanması için serbest bırakılan veya sıfırdan ihdas edilen kadroların ortalama % 50’sini MEB’e tahsis etmiştir. Bu tutum, tebrik edilecek hatta alkışlanacak bir tutumdur.
      Ne var ki, peşpeşe gelen yaz-bozlardan dolayı eğitim çalışanları şaşkın durumdadır ve kesinlikle mutlu değildirler. 14.09.2011 tarih ve 652 sayılı KHK ile, bütün müsteşar yardımcıları, genel müdürler, genel müdür yardımcıları, daire başkanları,şube müdürleri, il müdürleri ile TTK üyelikleri düşürülmüştür. Daha sonra yapılan düzenlemelerle ilçe müdürleri, il müdür yardımcıları, tüm okul ve kurum müdürleri ile yardımcıları da kapsama dahil edilmiştir. İşin garip tarafı bu sıfırlamalar ve doldur-boşaltlar birden fazla tekrarlanmıştır. Bu uygulamalrdan etkilenen eğitim yöneticisi sayısı yüz bini aşmıştır. Uzun sözün kısası binlerce eğitim yöneticisi geçici olarak değil, kalıcı olarak “havuz“a atılmıştır. Görevdeyken aldıkları maaşlarını aynen alan bu havuz ahalisi, kendi iradeleri ve tercihleri dışında eğitime hiç bir katkı sağlamadan maaşlı müdavimler(işe devam edenler) haline getirilmiştir. Biz iyimser bir ifade ile “müdavim” diyoruz ama bunların çoğunun oturacak odası, çalışacak masası bile yoktur. Hal böyle olunca kendilerini büyük bir boşlukta hissediyorlar.
      Bu uygulama ile MEB’in kurumsal hafızasına ve tecrübe birikimine çok büyük zarar verilmiştir. Nitelikli personel ve öğretmen ihtiyacı hâlâ  tamamen giderilemeyen MEB’de, bu kadar insan ve kaynak israfının hoş görülmesi veya bu yapının aynen sürdürülmesi ancak akıl tutulması ile mümkündür. Görevden alınan Bakanlık merkezindeki üst düzey bürokratların yerine getirilenlerin çoğunun eğitimle uzaktan yakından ilgisi olmayan kişiler olması ise başka bir talihsizlik olmuştur. Şimdi Meclis gündeminde olan bir tasarı ile daha dün KHK ile kaldırılan genel müdür yardımcılığı ve daire başkanlıkları yeniden getiriliyor. Ne yapıldığını anlayan bir hayırsever varsa Allah rızası için bana da anlatsın.
     Yaz-bozdan nasibini alan başka bir alan da teftiş mekanizmasıdır. 2011’de bakanlık müfettişlerinin ünvanı “denetçi” diye değiştirilmiş, 2014’te ise tüm müfettişlerin ünvanı “Maarif Müfettişi“ne dönüştürülmüştür.
      Şimdi ise TBMM’ye sevkedilen bir kanunla yaklaşık 2500 müfettişin 5’te 4’ünün  bu ünvanı elinden alınmakta, yani müfettişlik müessesesi, MEB’de kariyer bir meslek olmaktan büyük çapta çıkarılmaktadır. 
      Konuyla ilgili olarak, 2011’den beri yapılan düzenlemelerde verilen ünvanlar dahil bir çok tutarsızlığa imza atılmıştır. Maarif Vekaleti çoktan Milli Eğitim Bakanlığı’na dönüşmüşken “Maarif Müfettişi” ismi ne kadar isabetlidir?  “Teftiş” kelimesi, ileri götürmek, yol göstermek anlamındadır. Tali anlamı ise denetlemektir. Peki yılların teftiş mekanizmasını “denetim“e indirgemek hangi maslahatın gereğidir? 
      Sayın Başbakan ve Sayın Bakan, Meclis’te bulunan tasarıya acilen müdahale etmelidir. Bunun kurgusu, mantığı ve yaklaşımı eğitime hiç bir katkı sağlamayacaktır. Olsa olsa bunun sonucu, 2000 insanı “eğitim uzmanı” ünvanıyla atıl bir şekilde kenara atmak olacaktır. Yani havuzda amaçsız yüzdürülenlerin sayısı daha da arttırılmış olacaktır. 
      Kanaatimizce, kısıtlı sayıdaki üst düzey personelin, iktidarlarla beraber göreve gelip iktidarlarla birlikte gideceği şekilde düzenlemeler yapılabilir. İktidar değişince bu bürokratlar istifasını sunar, yeni iktidar isterse onları yeniden atar veya değiştirir. Dikkat edilirse bilinçli olarak “iktidar” kelimesini kullanıyorum. Aynı partinin kurduğu farklı hükümetleri kastetmiyorum. Aynı iktidarın farklı bakanları döneminde de her şey sil baştan yapılırsa bunu akılcılıkla izah edemezsiniz. Bunun dışında kalan personelle ilgili, kıdem, bir yerde kalınan süre ve başarı durumu gibi objektif kriterler belirlenerek, liyakat, ehliyet ve ihtiyaca dayalı yer değiştirmeler ve atamalar yapılabilmeli. Öte yandan sabah akşam personelle oynamak ve bunu bütün mekanizmayı allak bullak edecek şekilde yapmak, eğitimin kalitesine hiç bir katkı sağlamayacağı gibi, çalışanların moralini bozmaktan, performanslarını düşürmekten öteye bir işe yaramaz. Milli Eğitim Bakanlığı’nın insan kaynakları politikaları ile ilgili yazılacak o kadar çok şey var ki, bu satırlar ve sütunlara sığmaz. Biz sadece denizden birkaç damlayı numune olarak sunuyoruz. Maarifçiler arif olur. Arife ise çok fazla tarif gerekmez. 
      Ben bunları yazdıktan sonra, defalarca görevden aldığım ve mahkeme kararı ile dönen bazı personeli örnek vererek kendimle çeliştiğimi iddia edecekler elbette olacaktır. Ancak onlara hemen şunu söyleyeyim ki, benim yerini değiştirdiğim kişiler, çok uzun yıllar aynı görevde kaldığı için işletme körlüğü yaşayan veya bulunduğu yerlerde ciddi sıkıntılara yol açan personeldir.
       Eğitime çok büyük bütçeler ayıran AK Parti Hükümeti ve onun eski Mili Savunma Bakanı olan şimdiki Milli Eğitim Bakanımız, moralsız bir orduyla istiklâl savaşı kazanılamayacağını bildikleri gibi, Türk Kalemli Kuvvetleri olan eğitim çalışanlarının moralini yükseltmeden, onların huzursuzluğunu gidermeden de eğitimde arzuladığımız kaliteyi yakalayamayacağımızı ve nesillerimiz adına sürdürmekte olduğumuz istikbâl mücadelesini kazanamayacağımızı elbette bilir. 
      MEB Personelinin ve eğitim politikalarının, sendikaların ve bir gün bile alt kademede yöneticilik yapmadığı halde paraşütle en üst düzey yöneticiliklere getirilen bazı bürokratların insafına terkedilmeyeceğine dair olan ümidimi koruyarak sözü bağlıyorum. 
      Bu vesileyle kendisi için Ramazan’ı önemli sayan herkesin Ramazan ayını tebrik ediyorum. 
Selam ve dua ile . Haftaya birlikte olalım. 

Web sitemde haftalık yazı yazdığımdan beri, genel olarak medyada, özel olarak da sosyal medyada “görevde iken veya sorumluluk makamında iken bunları niye söylemediniz? Şimdi koltuk gitti, konuşmaya başladınız.” şeklinde bir itiraz veya eleştiri ile karşılaşıyoruz. Bunu samimi olarak yapanlara ve gerekçesini merak edenlerin itiraz ve eleştirilerine saygı duyuyorum. Ama söylediklerimizi ve yazdıklarımızı etkisizleştirmek ve şahıslarımızı, kendi akıllarınca itibarsızlaştırmak için başlatılan operasyonların ve linç kampanyalarının aleti olan, herşeyden önce kendilerine yazık edenlere söyleyecek bir çift sözüm var.

Bu yazılardan sonra beni arayan, o dönem partinin ikinci adamı olan Sayın Mehmet Ali Şahin, “Hüseyinciğim, bu yazdıklarınız iyi, hoş da niye dışarıda konuşuyorsunuz?” diye sordu. Ben de tanıştığımız ilk günlerden beri çok sevdiğim, birlikte AK Parti Grup Başkanvekilliği, Bakanlık ve Genel Başkan Yardımcılığı yaptığım ve aramızda gerçekten hep abi-kardeş ilişkisi bulunan Sayın Şahin’e dedim ki: “Abi, İmam camide, öğretmen sınıfta, gazeteci sayfalarında, televizyoncu ekranda, milletvekili mecliste konuşur. Yani özetle kim nerede ise orada konuşur. Dolayısıyla biz dışarıdayız, onun için de dışarıda konuşuyoruz. Bundan daha tabii ne var? Şimdi ben size bir şey sorayım. İçeride iken, yani Bakanlar Kurulu’nda, AK Parti MYK’sı ve MKYK’sında iken, aklıma yatmayan, yanlış bulduğum konulara itiraz ettiğimin, yanlışlıkları zülf-i yare dokunur endişesi taşımadan eleştirdiğimin siz şahidi misiniz?” Sayın Şahin, “Evet, şahidiyim.” dedi.

Nitekim, bir önceki başbakanımız Sayın Ahmet Davutoğlu’da, bazı açıklamalarımla ilgili olarak gazetecilerin görüşlerini sorması üzerine, benim gerek bakanlar kurulunda, gerekse de partinin yetkili kurullarında aklıma yatmayan, doğru olmadığına inandığım hususlarda her zaman itirazlarımı dile getirdiğimi ifade etmişti. ( 12 Şubat 2016 tarihli gazeteler ) Bakanlar Kurulu’nda ve partide birlikte çalıştığım diğer arkadaşlar da eminim ki bu duruma şehadet ederler.

Eleştiri ortak aklın ve istişare mekanizmasının olmazsa olmazıdır. Eleştirinin olmadığı yerde çürüme başlar. Yapıcı olduğu halde birileri eleştiriden rahatsızlık duyuyorsa, bu durum, sağlıksız bir ruh halinin işaretidir.

Biz, yetkili makamlarda iken de, sorumluluk konumunda iken de, başta o zamanın genel başkanı ve başbakanı olan Sayın Cumhurbaşkanımız olmak üzere, işin muhataplarına olması ve olmaması gerekenleri, saygıdan zerre kadar taviz vermeden söyledik. Esasen bugün yaptığımız da budur. Benim kapalı kapılar ardında, bire bir söylediklerimi veya ilgili kurullarda ortaya koyduklarımı hariçten gazel okuyanlar nereden biliyorlar ki, bizi o zaman susup şimdi konuşmakla itham ediyorlar. Bugüne kadar, “A yetkilisine zamanında şunu söylemiştik veya B yetkilisine bunu söylemiştik” şeklinde isim vererek dile getirdiğimiz hususlarda kim çıkıp da bizi tekzip etti? “Hayır o konu şöyle değil de böyle idi.” diye itiraz eden oldu mu? Tabii ki, hayır. Çünkü biz, söylenmemişi “söyledik” demekten, olmamışa “olmuş” demekten Allah’a sığınırız. Çok şükür biz, Yalan ve iftiranın en büyük ahlâksızlık olduğunu bilenlerdeniz.

Şahsımıza yapılan tüm hakaretlere ve edilen iftiralara karşı vakur suskunluğumuzu, eğer birileri acziyetimiz veya haksızlığımızın göstergesi olarak yorumlarsa çok büyük bir yanlışlık yapmış olur. Onlara Hazreti Mevlana’ya atfedilen, aslında Ömer Hayyam’a ait olan ünlü sözleri hatırlatmak sanırım yeterli olur:

Kör cehalet çirkefleştirir insanları.

Suskunluğum asaletimdendir. 

Her lafa verecek bir cevabım var elbet;

Lakin bir lafa bakarım laf mı diye, 

Bir de söyleyene bakarım adam mı diye.

Bediüzzaman Hazretleri der ki, “edipler, edepli olmalı, hem de edeb-i islâmiye ile müteeddip olmalı.” Eğer eline kalem alan, sözümona bir kalem erbabı çirkefleşiyorsa, hakaretler yağdırıyorsa, kraldan fazla kralcı oluyorsa, sözünü değil, sesini yükseltip takke kapma çabasına giriyorsa bu zaten sözün bittiği yerdir. O kişilere artık sözle muhatap olmak söze karşı saygısızlık olur. Çünkü onlar edîp değil ki edepli sözden anlasınlar.

Bir partinin yöneticisi olan kimse, ülkeyi idare eden bir kurulun üyesi olan kimse, elbette içerde konuşulması gerekenleri dışarıda konuşmaz. Parti disiplini ve devlet adamlığı sorumluluğu bunu gerektirir. Eğer söz merciine ulaşıyorsa maksat hasıl olmuş demektir. Nitekim, gerek Bakanlar Kurulu’nda, gerekse de Parti organlarında, dar çerçevede veya daha geniş halkada konuşulan bazı mahrem şeyler vardır ki, bizimle birlikte mezara gider.

Basına kapalı toplantılardan sonra, genellikle gazeteciler sondaj faaliyetine başlar. Sizi telefonla arar, boş atıp dolu almaya çalışırlar. Bütün görevlerim esnasında bu tür sondaj faaliyetleinden sonra bizden laf alınamadığına gazeteciler şahittir.

Bir de işin sözcülük tarafı vardır. Ben, beş yılı aşkın bir süre AK Parti Sözcülüğü yaptım. Esasen bizden önce AK Parti’de Parti Sözcülüğü diye bir kavram yoktu. Nitekim partinin hiç bir yazılı belgesinde böyle bir ünvana rastlanmaz. Bizimle birlikte, uygulamalarımızla birlikte böyle bir ünvan fiilen ihdas edilmiş oldu ve sonra da devam etti.

Sözcü olduğunuz zaman, şahsi fikirlerinizi değil, sözcüsü olduğunuz kurumun veya heyetin ortak görüşlerini ifade etmek durumundasınız. İçeride şahsen farklı bir görüş ve tavır sergileseniz bile, çoğunluk nasıl bir karara varmışsa kamuoyuna onu açıklamakla yükümlüsünüz. Bu durumla defalarca karşılaştım. Basının karşısına çıktığım zaman, “çoğunluğun görüşü şu, benim görüşüm ise şudur” demedim. Denmesi zaten doğru olmazdı.

Bugün, durum çok farklıdır. Ben, bir Parti’nin, bir heyetin veya bir grubun sözcüsü değilim. Söylediklerim ve yazdıklarım sadece beni bağlar. Beyanlarım, eleştirel ve rahatsız edici olabilir. İşte bu aşamada demokrasi, düşünce ve düşünceyi ifade etme özgürlüğü, özetle hukuk devleti devreye girer. Eğer devletimizin hukuk devleti olduğu, yarım yamalak da olsa demokratik bir cumhuriyet olduğu gibi bir iddiamız varsa, konuşmamızın değil, susmamızın anormal olacağı sonucuna varmalıyız.

Michel Foucault’un dediği gibi, “Bir yerde herkes birbirine benziyorsa; orda kimse yok demektir.” Dolayısıyla biz kimseye, kimse de bize benzemek zorunda değil. Farklılık ve farklılığın görünür olması Allah’ın yeryüzüne koyduğu en önemli kanunlardan biridir. Bunu kimse bilek gücü ile değiştiremez. Nitekim AK Parti kurulurken en büyük iddialarından biri, demokrasinin çoğulcu vasfı idi.

Biz, günlük menfaatlerin peşinde olsak, sesimizi keser güç ve kudret sahiplerine birçoğunun yaptığı gibi methiyeler dizer, kasideler yazardık. Bencillik, yani hodgamlık oturup keyfinize bakmanızı, digergamlık ise toplumun vicdanı olmanızı gerektirir. Biz hasbîliğimizi hiç bir dönemde hesabîliğe tercih etmedik; bundan sonra da etmeyeceğiz.

Hasan Ali Yücel’den sonra en uzun süre Milli Eğitim Bakanlığı yapmış, çekirdekten eğitimci biri olarak gelecek haftadan itibaren Milli Eğitim’le ilgili yeni bir yazı dizisine başlayacağım. Elbette bazen tespit, bazen teşhis, bazen tenkit olacak. Ancak hepsinin sonunda tedavi önerilerimizi de ortaya koyacağız.

Milli Eğitim Bakanı olduğum sürece, başta bilişim altyapısı olmak üzere, eğitim alanında en çok maddi ve manevi desteğini gördüğüm, o zamanın Ulaştırma Bakanı, mevcut Başbakanımız Sayın Binali Yıldırım’a ve her zaman bayefendiliğini ve sağduyusunu takdir ettiğim şimdiki Milli Eğitim Bakanımız Sayın İsmet Yılmaz’a da katkı sağlayacağına inandığım bu yazıların bazı yaralara da neşter vuracağını ümit ediyorum.

Haftaya birlikte olmak ümidiyle herkese huzur ve barış dolu bir hafta diliyorum.

 

    Osmanlı padişahlarının önemli bir kısmı, saltanatlarını güçlendirmek ve kendi yerlerine şehzadelerden birinin geçirilmesine mani olmak için kardeşlerini, bazen de hanedanın bütün erkek mensuplarını katlederlerdi. Hatta bazen babalar çocuklarını öldürtürlerdi. Katledilen şehzadelerin bir kısmı henüz kundakta bebek iken, bir kısmı ise erişkin yaşlarda, hatta çoluk çocuk sahibi iken öldürülmüşlerdir.
    Öyle zamanlar gelmiştir ki, bu katliamlardan dolayı hanedan sona erme tehlikesiyle karşı karşıya gelmiştir. Mesela IV. Murat bütün şehzadeleri öldürttüğü için, kendisinden gizlenen ve kafes arkasına kapatıldığından dolayı anormalleşen ve “deli” ünvanıyla bilinen Şehzade İbrahim tahta geçirilmiştir. Osmanlı padişahlarından en az üçü “deli” diye anılmaktadır. Esasen, her an boynuna yağlı urgan geçme korkusuyla yaşayan bir şehzadenin normal kalması çok da kolay olmazdı.
    Kim, bu kardeş katli uygulamasını ne adına savunursa savunsun, ben şahsen aklımın erdiği günden beri bunu hunharca bir uygulama olarak görüyorum. Devletin bekası, fitnenin önlenmesi, toplumun huzur ve barışı gibi gerekçeler, hiç bir zaman, bana tatmin edici gelmemiştir. Esas vahim olanı, bu işin din adamlarından alınan fetvalarla yapılmış olmasıdır. Saltanatlarda, din adamları da çoğunlukla, sultanın “kul“u olarak muamele gördükleri için, ya fetva verecek ya da kelle vereceklerdi; çoğunlukla kelleyi kurtarmak veya azledilmekten kurtulmak için fetva vermeyi tercih ederlerdi.
    İşin özünde, saltanatın ortak kabul etmemesi meselesi vardır. Esas hassasiyet, devletin bekası ile değil, monarkın saltanatının devamıyla ilgilidir.
    Monarşiler çeşitlilik arz etse bile, yönetimin dayandığı temel paradigmalar değişmez. Monarkın sıfatının ne olduğu da önemli değil. Kral, kraliçe, şah, padişah, sultan, melik, emir farketmez. Hepsinde işin özü, güçler ayrılığı değil, güçler birliği prensibidir. Bütün güç tek elde toplanmıştır ve o güç ise gücünün paylaşılmasına asla tahammül etmez.
    Merhum Necip Fazıl, bir Osmanlı hayranı olmasına rağmen, “Canım İstanbul” şiirinde iki mısra ile bu trajediyi özetler:
“Her şafak Hisarlarda oklar çıkar yayından,
Hâlâ çığlıklar gelir Topkapı Sarayı’ndan.”
    Elbette burada sözü edilen “çığlıklar“, boynuna kement geçirilen şehzadelerin çığlığıdır.
Günümüz dünyasında isimler aldatıcı olmasın. Bugün dünyada ismi krallık olduğu halde demokrasinin en olgun ve ileri örneklerini veren ülkeler var. Mesela İsveç, Norveç, Danimarka, Hollanda, Belçika, İngiltere, İspanya. Öte yandan ismi cumhuriyet olduğu halde otoriter ve totaliter yapısıyla eski krallıklara rahmet okutan ülkeler var.
    Türkiye Cumhuriyeti, bürokratik bir cumhuriyet olarak kuruldu. Saltanat kaldırılmıştı ama yeni Cumhuriyet, bir tek kişinin iradesine teslim edilmişti. Sivil ve askerî bürokratlar, o tek kişiye kayıtsız şartsız itaat ettiği sürece yerlerini ve güçlerini koruyabilirlerdi. Yani saltanat döneminin “biat“ı gitmişti, yerine yeni dönemin “itaat“ı gelmişti. Bu durum, çok partili siyasi hayatın başlamasıyla beraber kıymık kıymık değişmeye başladı ama Bürokratik Cumhuriyet, bir türlü Demokratik Cumhuriyete dönüşmedi.
    Atatürk, kendisiyle birlikte Cumhuriyeti kuran, Milli Mücadele’nin komuta kademesinde yer alan komutanların yüzde doksanını ya devre dışı bıraktı veya bununla da yetinmeyerek onları çeşitli bahanelerle hapse attı.
    AK Parti iktidarının ilk on yılında, Sayın Erdoğan‘ın liderliğinde, Bürokratik Cumhuriyet’in, Demokratik Cumhuriyet’e dönüşmesi için olağanüstü gayret sarfedildi ve çok büyük mesafeler de alındı. Ne var ki bu kazanımların devam etmesi bir yana, esefle müşahade ediyoruz ki, bu anlamda ciddi bir geriye gidiş yaşanmaktadır. “Hukuk Devleti” uygulamaları esas alınarak hazırlanan The World Justice Project (WJP) Open Government Index 2015‘e göre Türkiye’nin 21 sıra gerileyerek, Çin’in, Tunus’un bile altında, 80. sıraya düşmesi bize yakışmamıştır.
    Bir süre önce Ahmet Hakan‘a verdiğim mülakatta “Kemalistlerin düştüğü hataya düşmeyelim.” demiştim. Gücün tek elde toplanması, kurulların sembolik ve seremonyal hale gelmesi, ortak aklın kaybolması, lidere sadece hoşuna gidecek, onu tasdik etme anlamına gelebilecek sözlerin söylenebilmesi, Muhafazakar Kemalizmden başka bir şey değildir.
    Çok şükür bugün artık “kardeş katli” diye bir şey yoktur. Ancak, şeref ve haysiyetleri ile oynadığımız, bin bir türlü hakaret ve iftiraya uğrattığımız, itibarlarını ayaklar altına aldığımız, sabah akşam trol ve troliçelerin, satılık ve kiralık kalemşörlerin, ekranları dolduran infaz timlerinin saldırılarına muhatap kıldığımız, çileli günlerdeki yol ve dava arkadaşlarımıza, yani manevi kardeşlerimize uygulanan kıyıma ne diyeceğiz?
    Manen kıyıma uğrayan sadece siyasetteki yol ve dava arkadaşlarımız değil, en zor zamanlarda yanımızda olan, birçok badireyi atlatmada hayati roller üstlenen bazı hukuk ve devlet adamları ile birçok basın mensubu da ne yazık ki bu kırlangıç fırtınasından nasibini almıştır. Manevi kıyıma uğramanın ne anlama geldiğini, onur ve itibarlarına düşkün insanlar çok iyi bilirler.
    Sayın Ahmet Davutoğlu, değerli bir bilim ve siyaset adamıdır. Herkes gibi onun da artıları eksileri elbette vardır. Birlikte siyaset yaptığımız sürece, aramızda tatsız diyebileceğimiz bir tartışma bile geçmemiştir. Ancak Sayın Erdoğan‘dan sonra, benim şahsen genel başkan adayım hiç bir zaman Sayın Davutoğlu olmadı. Bunu ikili görüşmelerimizde kendisine de ifade ettim. Ben, Sayın Cumhurbaşkanımızın başkanlık ettiği bütün kurullarda kendisinden sonra Sayın Abdullah Gül‘ün AK Parti’nin genel başkanı ve başbakan olması gerektiğini, gerekçeleriyle birlikte çok açık ve aleni olarak söyledim. Ama sonuçta Sayın Erdoğan, Sayın Davutoğlu‘nu tercih etti. Biz, Sayın Davutoğlu‘na da, birçok değerli arkadaşımızın tasfiyesine en azından seyirci kalmasına rağmen, hürmette kusur etmedik. Hatta ülkemizin, partimizin ve hükümetimizin selameti ve başarısı için ‘nasıl yardımcı olabiliriz‘ diye gayret gösterdik.
    Peki, bütün bunlara rağmen, Sayın Davutoğlu‘na revâ görülen muameleye sağ duyulu kaç insan “bu şık oldu” diyebilir. Bu olaydan sonra, değerli dostum Vehbi Vakkasoğlu‘nun yıllar önce okuduğum “Önce Alkışladılar, Sonra Öldürdüler” isimli kitabını hatırladım. Gerçekten tarih tekerrürlerle doludur.
    Bugün genel başkanlığa adı geçen arkadaşların çoğu ile uzun yıllar yan yana, dirsek dirseğe çalıştık. Paylaştığımız acı, tatlı bir yığın hatıramız var. Hatta bazıları ile çok yakın dostluğum var. Daha işin başında, bu insanları “düşük profilli” diye niteleyen densizliğe, basiretsizliğe ne diyeceğiz? Bu arkadaşlarımızı, bir yığın karikatürün ve seviyesiz mizahın konusu haline getirmeye kimin ne hakkı var. Bu iz’andan yoksun yakıştırmayı yapanlar hâlâ köşe başlarında oturup, itibarlı adam muamelesi görecekler mi? Sevdiklerimizi takdir etmenin yolu, başkalarını tahkir etmekten mi geçiyor?
    AK Parti kurulurken biz, arkadaşlarımızın hukukunu kendi hukukumuz, itibarını kendi itibarımız kabul ettik ve uzun yıllar bu anlayışla birbirimize sahip çıktık. İtibar cellatlığı yapılmasına devam edilirse, daha da mühimi buna müsaade ve müsamaha edilirse AK Parti’nin de küme düşen partilerin arasına karışması mukadder olur.
    Bugün, AK Parti’nin tek rakibi artık kendisidir. Bu olup bitenleri gördükçe, şimdi Volter’e daha çok hak veriyorum. Hani diyor ya: “Tanrım, beni dostlarıma karşı koru; zira ben düşmanlarımla başa çıkabilirim.
    Hiç ama hiç bir hesabı olmayan, hasbî bir dostun uyarıları veya sitemleri olarak bunları, arkadaşlık hukuku adına tarihe not düşüyorum. Bilindiği gibi, sitem, sevgiden doğar. Ben CHP’yi çok eleştirdim ama sitem ettiğim görülmemiştir. Dikkat edin ‘kardeşlik hukuku adına‘ demiyorum, çünkü kardeşlik hukuku, son yıllarda sıkıntılı olmaya başladı.

    On beş gün önce yazdığım, aynı başlıktaki yazının ikinci bölümünü geçen hafta yazacaktım. Ancak güncelliğine binaen “Ergenekon Davası” yazısını öne aldım ve şimdi o ertelenen yazının 2. Bölümünü okuyucuların takdirine arz ediyorum.
     Hatırlanacağı üzere, 1. Bölüm’de İslâm dini açısından bu meseleyi irdelemiştik. Bu bölümde ise, bir kısım düşünürlerin ve edebiyatçıların konuya bakışını ele alacağız.
Bir ülkede, farklı görüşlerin hür bir tartışma ortamında ifade edilmesi, hatta farklı görüşlerin medeni bir şekilde çatışması, hem demokrasinin gereği he de gerçeğin ortaya çıkması için çok önemlidir. Eskiler, “Müsademe-i efkârdan barika-i hakikat doğar“. (Fikirlerin çatışmasından,”gerçek” denen parıltı doğar.) derken tam da bunu kastediyorlardı. 
    Eflatun, “bilirken susmak, bilmezken konuşmak kadar çirkindir.” diyordu. Eğer bir ülkede cahiller, şarlatanlar, bütün mecralarda yer tutup kir pas neşrettikleri halde, alimler, aydınlar, yazanlar, ozanlar susmayı tercih ediyorsa, bu durum hiç mi hiç hayra alamet değildir. Geçen yıl, ileri yaşlarda kaybettiğimiz şaire Gülten Akın‘ın “Havada Kar Kokusu” isimli şiirindeki şu dizeleri, bu durumu ne kadar da güzel anlatıyor:
Buralarda
Sus sus sus sus sus
Dan başka bir ses duyulmuyor
Yazanlar ozanlar kardaşlar
Niye, biz ölmüş müyük
    Mevlana Hazretleri, tartışmanın, itiraz etmenin adabını ortaya koyuyor: “Sesini değil, sözünü yükseltmeli insan. Çünkü gök gürültüleri değil, yağmurlardır yaprakları yeşerten.” Yani, İtiraz etmek, karşı görüşte olmak, bağırıp çağırmak, cazgırlık yapmak değildir. Eğer fikrinizin, ortaya koyduğunuz görüşün kayda değer bir kıymeti yoksa, sesinizi kaç desibel yükselttiğinizin hiç bir faydası yoktur.
    Türkçe’nin bülbülü Yunus Emre, hakkı, hakikatı haykırması, feryat etmesi gerektiği halde susmasını telkin edenlere adeta isyan ediyordu:
Behey Yunus,sana, söyleme derler;
Ya ben öleyim mi söylemeyince.
    Yunus, kamuoyu oluşturmanın, meramı geniş kitlelere duyurmanın yerinin şehir olduğunu bildiği için der ki;
Kastım budur şehre varam,
Feryâd ü figân koparam.
    Siz hakkı ve gerçeği ifade ettikten sonra, sözünüze itibar edip, değer verenin azlığı veya çokluğu çok önemli değildir. Rivayet edilir ki, uzun bir süre Hz. Davud‘a kimse itibar edip dinlemediği için dağa seslenerek kendi sesinin yankısını dinlemiştir ama hakkı söylemekten bir an bile geri durmamıştır.
FuzulîSöylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil
diyordu. Varsın Fuzulî’nin söyledikleri çağdaşlarına tesir etmesin. Ancak aradan asırlar geçmesine rağmen Fuzulî’yi kalıcı kılan söyledikleri değil midir? Fuzulî’nin sözlerine itibar etmeyenler, tarihin nisyan bulutlarına çoktan gömüldüler ama Fuzulî bütün görkemi ile yaşıyor. Fuzulî’yi kalıcı kılan, sözün gücü değil midir?
Vicdanın sesini dinlemek, haksızlığa, yanlışlıklara ve her türlü zulme karşı çıkmak için, ille de bunların kurbanının nefsimiz olması gerekmez. Çünkü kendi acısını hissetmek biyolojik bir özelliktir. Bu özellik bitkilerde, hayvanlarda da vardır. Ancak başkalarının acısını hissederseniz insan olursunuz.
Daha önceki yazılarda da belirttiğimiz gibi, nâtık olma özelliği sadece insana verilmiştir. Tevfik Fikret, İstibdat dönemini hicvetmek için yazdığı meşhur “Sis” şiirinde, kendisine verilen bu konuşma ayrıcalığını kullanmayan beşere isyan eder:
   “Ey savt-ı kilâb, ey şeref-i nutk ile mümtaz,
    İnsanda şu nankörlüğü tel’in eden âvâz,
(Ey konuşma ayrıcalığı ile şereflendirildiği halde, haksızlık karşısında susmayı tercih eden insanların bu nankörlüğünü protesto edercesine hiç dinmeyen köpek havlamaları.)
    Albert Einstein, son yıllarında etrafında olup biten olumsuzluklardan dolayı fazlasıyla ızdırap duymuş ve ciddi bir karamsarlığa kapılmıştır. Ona göre, “Dünya yaşamak için tehlikeli bir yer; kötülük yapanlar yüzünden değil, durup seyredenler ve sesini çıkarmayanlar yüzünden.” Bu sözlerin sahibi Einstein haksız değildi. Kötüler, kötü olmalarının gereğini yerine getiriyorlardı. Ya onların kötülüklerine karşı suskunluğu tercih eden sözümona iyilere ne demeli.
Beni kötülerin zulmü değil; iyilerin sessizliği korkutuyor.” diyen Martin Luther King de aynı şeyi ifade ediyordu.
Çağımızın önemli devlet adamı ve düşünürü Aliya İzzetbegoviç, diyor ki, “Bir zulmü engelleyemiyorsanız , en azından onu herkese duyurun.
Hakkı söyleme, haksızlığa karşı durma konusunda kimsenin kendisini küçümsememesi lazım. Rivayet edilir ki, Nemrut, Hz. İbrahim‘i ateşe attığı zaman birçok hayvan çeşitli çabalar içine girmiştir. Bu çerçevede kırlangıç kuşu, bir su birikintisinden, her seferinde gagasına aldığı bir damla suyu adete bir yangın söndürme helikopteri gibi getirip ateşin üstüne bırakır, döner bir başka damla alır. Kırlangıça, “senin getirdiğin bir damla suyla hangi ateş söner? Sen ne gereksiz bir çaba içindesin. Ayak altında dolaşmasan daha iyi edersin.” dendiğinde, Kırlangıç, cevaben der ki, “hayır, benim elimden bu geliyor. Ben hiç olmazsa İbrahim’den yana olduğumu gösteriyorum.
İnsanoğlu, yeter ki yanlışın ve zulmün karşısında; iyinin, mazlumun ve doğrunun yanında olsun. Sonuç arzu edilen şekilde olur veya olmaz, bu çok önemli değil. Siz hiç olmazsa insanlığa ve Allah(c.c)’a karşı vazifenizi yerine getirmiş oluyorsunuz. Sefer hazırlığ yapan Harzemşahlar devletinin ünlü sultanı Celalettin Harzemşah‘a etrafı “Sultanım, siz muzaffer olacaksınız.” deyince cevabı şu olur. “Ben sefere memurum, zafere değil. Ben harp sanatının gerektirdiği tüm hazırlıklarımı yapar sefere çıkarım ama zafer Allah’tandır.”   
    Biz, bu dünyada da öteki alemde de yapamadıklarımızdan dolayı değil, yapabildiğimiz halde yapmadıklarımızdan sorumlu değil miyiz? Vesselam…

    Ergenekon Davası ile ilgili olarak Yargıtay 16. Ceza Dairesi’nin, soruşturma başlatıldıktan 9 yıl sonra, İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi’nin verdiği kararı hem usulden hem de esastan bozması üzerine, konunun yeniden değerlendirilmesi gerekmektedir.
    Her ne kadar, davada henüz son nokta konmamışsa da, işin şekli üç aşağı beş yukarı belli olmuştur. Elbette temyiz Mahkemesi’nin alt mahkeme olarak yetkilendirdiği Çağlayan 4. Ceza Mahkemesi’nin vereceği karardan sonra çok daha net şeyler söylemek mümkün olacaktır.
    Öncelikle şunun altını çizmemiz lazım. Eğer genelde AK Parti iktidarı, özelde o zaman başbakan olan Sayın Cumhurbaşkanımız kararlı bir duruş sergilemeseydi, ne Ergenekon ne de Balyoz davası açılabilirdi. Peki İktidar yanlış mı yaptı? Bence hayır. İktidar hiç bir şey yokken, durup dururken bu ve benzeri davaların arkasında durmadı. Elbette bunun bir yığın sebebi ve gerekçesi vardı.
    Ergenekon davasında yargının ve yargıya bağlı kolluk gücü olarak çalışan bazı emniyet mensuplarının bir yığın yanlış yapmış olmaları, ortada hiç bir şey olmadığı anlamına gelmez.
    Biz, dava devam ederken, yaptığımız açıklamalarda defalarca, adil yargılamanın herkesin hakkı olduğunu, tutuksuz yargılamanın esas olduğunu, tutukluluk sürelerinin uzun sürmesinin fiilî infaza dönüştüğünü, yargılama safhasında insanların şeref ve haysiyetleri ile oynanmaması gerektiğini, iddianamenin hazırlanmasının bile çok uzun sürmesinin büyük bir yanlış olduğunu söyledik. Ancak, merhametin adaletin tecelli etmesine mani olmaması gerektiğini, kurda merhamet etmenin kuzulara zulüm olacağını, Türkiye’nin darbe ve darbecilerle kirli ve karanlık yapılanmalar ile mutlaka hesaplaşması gerektiğini de söyledik. Bu gün de şahsen bu kanaatimi muhafaza ediyorum.
    Ergenekon Davası’nda, bence ilk yanlış, 23 ayrı davanın adeta bir kokteyl haline getirilmesidir. 16. Ceza Dairesi’nin tespit ettiği yanlışları burada sıralamanın faydası yoktur. Bunlar artık herkes tarafından bilinmektedir. Bunların çok önemli bir kısmına ben de katılıyorum. Bir maç esnasında meydana gelen bir dizi olay, bir yığın hakem, futbolcu veya yönetici hatası o maçın iptali sonucunu doğurabilir ama bu, o maçın hiç oynanmadığı anlamına gelmez. Bana kalırsa konu ile ilgili en somut ve anlaşılabilir örneği 1971’de başını General Cemal Madanoğlu‘nun çektiği Milli Demokratik Devrim adıyla ortaya çıkan darbe girişiminin o zamanki faal bir üyesi olan ve sonraları ciddi bir özeleştiri yapan Sayın Hasan Cemal verdi:
    “9 Mart ya da Madanoğlu davası, benim de bir fedai olarak içinde bulunduğum bir ‘darbe girişiminin’ davasıydı.
Çok acılar yaşandı, hapisler, işkenceler…
Sonunda bu dava ‘beraat’le sonuçlandı.
Peki, 9 Mart bir darbe girişimi değil miydi?
Elbette öyleydi.
Askeri de, sivili de -tabii ben dâhil- bilen biliyordu.
Ancak ülkede siyasi konjonktürün değişmeye başlaması, 9 Mart darbe tertibinin Silahlı Kuvvetler’in tepelerine doğru tırmanması ve bir ölçüde delil yetersizliği beraat kararını getirmişti.
9 Martçılar genellikle demokrasi kahramanları olarak hapisten çıktılar.
Ama işin aslı farklıydı.
Bugün de buna benzer bir durum yaşanıyor.
Siyasi konjonktür değişti, özellikle 2013 aralık ayından, yani 17/25 Aralık’tan beri.” ( T24, 22 Nisan 2016)
    Esas yanlış, Yargımızın siyasi konjonktüre göre karar vermesidir. 16. Ceza Dairesi’nin söz konusu davada tespit ettiği yanlışlar dizisi ne yazık ki, bugün de devam ediyor. Nesnelerin değişmiş olması yanlışları doğrular haline getirmez. O gün dayak yiyenlerin A grubu olması, bugün B grubu olması yargımızın yürekler acısı durumunu ortadan kaldırmaz. Unutmayalım ki hukukta iki yanlış bir doğru etmez.
    Ben ve benim gibiler, Ergenekon, Balyoz ve benzeri davaların açılmasına şunun için çok memnun olmuştuk. Bu ülkede oldum olası kanun, hep güçsüzün, fakirin özetle sıradan vatandaşın yakasına yapışmıştı. İlk defa kanun güçlünün, kuvvetlinin, etraflarına devlet zırhı örenlerin yakasına yapışıyordu. Hani, Montesquieu der ya: “Kanun, büyük sineklerin yırtıp geçtiği, küçüklerin takılıp kaldığı bir elektir.” Bizim adalet sistemimizde bu hepten böyle olagelmişti.
    Susurluk Olayı’ndan sonra bugün hayatta olmayan bir jandarma komutanı ısrarlı davetlere rağmen, Meclis’e gelip ifade verme tenezzülünde bile bulunmuyordu. Üstelik o komutan, Yassıada’da Merhum Menderes‘e hayatı zindan edenlerden biriydi. Gün geldi bu adam, Ergenekon Davası kapsamında, eski alışkanlıklarını devam ettirdiği iddiasıyla içeri alındı. Siz bu duruma memnun olmaz mısınız?
    Benim de içinde bulunduğum kamuoyunun büyük bir kısmı, söz konusu davaları darbe ve darbecilerle, devlet içindeki karanlık ve kirli yapılanmalarla, durumdan vazife çıkararak devlet gücünü millete karşı kullananlarla, faili meçhul cinayetlerle, millet iradesi üzerinde vesayet oluşturanlarla mücadele olarak algıladı ve alkışladı.
    Bozma kararından sonra, mahkemelerde aklansalar bile millet vicdanında asla aklanmayacak bazı şahıslar, piyasaya çıkıp efelenmeye başladılar. Bu halk, bu adamların cemaziyülevvelini de cemaziyülahirini de biliyor. Bu kişilerin özelinde söylüyorum, kopya çektiğiniz ispatlanmayabilir, siz yüksek puanla sınıfı da geçebilirsiniz ama bu sizin kopyacı olmadığınızı göstermez.
    Siz, bugünkü efelenmelerinizi kurunun yanında yaşı da yakan, bulduğu her şeyi aynı sepete atan, haklı mağdurlar yaratarak haksız zanlıları temize çıkaran beceriksizlere veya ard niyetlilere borçlusunuz.
    Bu davanın haklı mağdurları, vakur bir şekilde nihai sözün söylenmesini bekliyorlar. Onlar ne dese saygı görecekler. Kamuoyu vicdanında onlarla ilgili zaten bir aklanmışlık var. Elimde, Parti Sözcülüğüm esnasında bana ceza evinden, Balyoz ve Ergenekon davasının bazı asker sanıkları tarafından bizzat yazılan veya onların avukat veya aileleri tarafından gönderilen mektuplar var. Bu mektuplarda, hiç bir ilgileri olmamasına rağmen, sanıklar bu davalarla ilişkilendirilmiş olmalarından şikayet ediyorlardı. Ben o zaman da çıktığım bazı TV programlarında bu insanların durumundan söz ettim ve yetkililerin bu konulara dikkatlerini çekmeğe çalıştım. Ya eski kulağı kesikler! Onların kanaat önderi havasında afra tafra satmalarına ne demeli?
    1960 Darbesi ve ardından işlenen siyasi cinayetler, Türkiye’yi siyasi istikrarsızlığa sürükleyen 12 Mart Muhtırası, toplumun üstünden silindir gibi geçen 12 Eylül darbesi, psikolojik bir harekâtla dönemin hükümetini deviren 28 Şubat post-modern darbesi, AK Parti hükümetleri öncesinde bu ülkenin hatıralarında yer eden acı tecrübelerdi.
    AK Parti, iktidara gelir gelmez, başlayan cuntacılık faaliyetleri ve bir yığın karanlık olay, derin devletle, millet iradesini hiçe sayan statükocu güçlerle hesaplaşmanın gerekliliğini ortaya koyuyordu.
Balyoz Eylem Planı, Sayın Recep Tayyip Erdoğan Başbakanlığındaki 59. Hükümet’in kuruluş günü olan 15 Mart 2003’te karara bağlanmıştı.
Özden Örnek‘in, Mustafa Balbay‘ın günlüklerini herhalde ben yazmadım. Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz ve Eldiven isimli cuntacılık oyunlarının adını da herhalde ben koymadım. Bu kadar romantik darbe ismi aklıma bile gelmezdi.
Danıştay saldırısı, Rahip Santoro Cinayeti, Malatya Kitabevi Cinayeti, Hrant Dink Cinayeti sıradan adi olaylar olarak mı değerlendirilecekti?
2007’de Meclis’in Cumhurbaşkanı seçmesine mani olunması, sözüm ona “Cumhuriyet Mitingleri”nin bizzat bazı generallerce organize edilmesi, arkasındaki güç ve sır hâlâ aydınlanamayan Anayasa Mahkemesi’nin aldığı 367 kararı, gece yarısı yayımlanan akla ziyan 27 Nisan Bildirisi ve 2008’de açılan kapatma davasından AK Parti’nin kıl payı kurtulmasını kim tesadüflerle izah edebilir?
Hani İstanbul’da her köşe başında bir apartman dairesi şeklinde kilise açılmıştı. Hani Misyonerler ülkede kol geziyordu. Her tarafta bir Hristiyanlaştırma faaliyeti vardı ve AK Parti iktidarı bütün bunlara göz yumuyordu. Sahi ne oldu bu misyonerlere? Misyonerler mi hidayete erdi, yoksa yalan propaganda timleri ıslah mı oldu? Muhafazakâr insanlar, bu yalanlarla hükümete karşı kışkırtılırken, Hristiyan Avrupa’ya Rahip Santoro, Hrant Dink ve Zirve Kitabevi cinayetleriyle AK Parti iktidarı aleyhinde mesaj gönderiliyordu. Yani bir çeşit 6-7 Eylül Olayları provası yapılıyordu.
Siz AK Parti’nin yerinde olsanız bu kadar mağduriyet ve tuzaktan sonra, tüm tuzakları deşifre etmek için önünüze bir fırsat gelirse bunu geri mi çevirirdiniz? Derin devlet canavarı kuyruğundan yakalanmıştı. Ne yazık ki bu canavarın başını görmek nasip olmadı. Bu günden sonra da nasip olacağına dair şahsen ümitvâr değilim.
Evet, AK Parti’nin, 2007 seçimlerinde aldığı % 47’lik oyda, 2011’de aldığı % 50’lik oyda, ekonomik hamle ve başarılarının yanında, tüm bu tezgâhlara karşı dik durmasının büyük payı vardır. Biz tüm seçimler boyunca, adı ne olursa olsun devlet içindeki illegal yapılanma ve çetelerle yaptığımız mücadeleyi iftiharla anlattık. Ben şahsen bu gün de, o gün yaptıklarımızla iftihar ediyorum.
Yanlış olan şudur: Siz doğru bir iş yapmak için yola çıkarsınız. Yapılan iş doğru, amaç doğru ise, yöntemde hata yapanların, hukuka kendi emel ve arzularını karıştıranların, hukuk adına yakasına yapışırsınız. Ama onların düştüğü hatalara düşmeden bunu yaparsınız. Aksi takdirde bunun adı hukukun tecellisi değil, rövanşizm olur.
Cemaatin telkin ve talimatıyla yanlış işlere giriştiği veya bulaştığı iddia edilen mülki idare, yargı ve emniyet mensupları ile, tersinden, yönlendirmeleriyle cemaati topyekün iktidar karşısında pozisyon almaya sevk ettiklerine inanılan güvenlik ve yargı mensupları da aynı kapsamda muameleye tabi olmalıdır. Ancak günün sonunda bütün orduyu mağdur ve muhatap haline getiren “kumpas” kelimesinin arkasına geçip, yaptığımız doğrulardan dolayı da nedamet göstermemeliyiz.
Türkiye, derin devletle, devlet içindeki karanlık güç odaklarıyla hesaplaşma imkânı verecek bir davayı yüzüne gözüne bulaştırarak büyük bir fırsat kaçırdı. Bugün eski müttefiklerin düşman ilan edilmesi, eskiden düşman olarak gösterilen birçok kişi ve yapılanmanın bugün dost gibi görünmesi de meselenin mahiyetini değiştirmiyor.
Acı, çok acı olan bir şey var ki, yargımız dün de güven vermiyordu, bugün de ne yazık ki, güven vermiyor. Dün de siyasi konjonktüre ve zamanın ruhuna göre karar veriyordu, bugün de. Evet “Adalet mülkün temelidir.” ama onu nerede bulacağız? Sinoplu Diyojen gibi elimize fener alıp adalet arayışına mı çıkalım. Güç adaletsiz, adalet de güçsüz olmamalı. Aksi takdirde, özneler ve nesneler yer değiştirir, ama adaletsizlik bizim talihsizliğimiz olmaya devam eder.
Bu davadan sonra siyasilerin de, ilgili yargı mensuplarının da, konunun muhatabı ve tarafı olan askerlerin de, kolluk gücü olarak çalışan emniyet mensuplarının da, basının da, özetle herkesin, bir özeleştiriye ve vicdan muhasebesine ihtiyacı var. Ne dersiniz?

1.Bölüm: İslâm Dini Açısından
Konuşmak, tüm varlıklar içinde sadece insanlara bahşedilmiş bir nimettir. İnsanın en önemli özelliği nâtık olmasıdır. Nutuk, yani konuşma, rastgele anlamsız sözler söylemek değil; aklın süzgecinden geçmiş anlamlı kelime ve cümlelerin dille, yazıyla, tavırla, edayla, jest ve mimiklerle dışa vurulmasıdır.
    Konuşulması gereken zaman ve zeminlerde susmak veya susturanlara boyun eğmek, sadece ahlâkî bir problem değil, aynı zamanda Allah’ın gazabına uğramaya vesiledir.
    İçte ve dışta yaşanan haksızlıklar, alenî hak ihlâlleri, güçlülerin zayıfları ezmesi, hukuk maskesi altında sergilenen keyfilikler, her türlü gasp ve yağma, zulmün yaygınlaşması, mazlumların göz yaşları gibi konularda susmak, bu fiillerle işlenen zulme ve günahlara ortak olmak anlamına gelir. Zira Yüce Kitabımız Kur’an-ı Kerim, zulme meyletmenin, yani hafif bir eğilim göstermenin bile, zulmun ateşinde yanmak anlamına geldiğini buyurmaktadır. (Hud Suresi, 113. Ayet) Yine başka bir ayette, “Ve öyle bir fitneden sakının ki, içinizden yalnızca zulüm yapanlara dokunmakla kalmaz,masumları da yakar.“(Enfal, 25)
    Zalimlerin zulmü niçin masumları da yaksın? diye düşünülebilir. Çünkü masum dediğimiz insanlar, o zulme rıza göstermişlerdir.
    Peki, yaşanan hak ve hukuk ihlâllerine, her türlü baskı ve sindirmeye karşı insanlar nasıl tepki gösterecek? Bunun da cevabını, Kur’an’ı, insanlara ders vermekle mükellef olan Peygamberimiz Hz. Muhammed (S.A.V) veriyor: “Bir kötülük gördüğünüz zaman, onu elinizle düzeltin, buna gücünüz yetmezse, dilinizle düzeltin, buna da gücünüz yetmezse, kalbinizle buğzedin. Zaten bu da imanın en düşük derecesidir” (Müslim, İman, 78) Şüphesiz ki, burada ifade edilen “elle düzeltme“, herkesin kendisini savcı, hakim, polis vs. yerine koyması anlamına gelmez. Hadis alimleri, elle düzeltmenin devletin işi olduğunu; dille müdahale etmenin alimlerin, bugünkü ifade ile aydınların,okuyup yazmışların, sorumluluk konumunda olanların işi olduğunu; kalp ile buğz etmenin de elinden başka bir şey gelmeyen sıradan vatandaşın işi olduğunu ifade etmişlerdir. Nitekim, Hz. Peygamber, bir başka hadisinde bizzat bu meseleye açıklık getiriyor: “Allah indinde en büyük ve en sevgili sadaka: İnsanların hak üzerine konuşmasıdır.Hak üzerine konuşmak, hakkı siyanet etmek(korumak) herkese vacip ise de,ilim adamlarına farzdır.
    Yüce kitabımızda, birçok ayette mü’minlere sabır emredilmiştir. Hz.Peygamber’in birçok hadisinde de başta bela ve musibetler olmak üzere tüm olumsuzluklar karşısında sabır gösterilmesi tavsiye edilmiştir. İslâm dini, sadece olumsuzluklar karşısında değil, ibadette ve hayırlı işlerde de sabretmeyi emretmiştir.
    Ne var ki, Emevilerle beraber, saltanatla yönetilen müslüman topluluklarda, İslâm’ın esas aldığı “sabır” çoğunlukla yöneten elitler tarafından anlamından ve bağlamından saptırılarak kitleleri susturma ve sindirme aracı olarak kullanılmıştır. Halbuki, Allah, insanların canını, malını ve ırzını kutsal saymış ve bunları korumak ise farz kılınmıştır. Bunlara saldırı olduğu zaman susmak, sineye çekmek yani bu konuda sabır göstermek sabrın haram olan kısmındandır. Yaygın bilinen şekliyle “ırz” sadece insanın cinsî varlığını değil, insanın bütün manevi varlığını, yani şeref, haysiyet, hürriyet ve bir bütün olarak şahsiyetini ifade etmektedir.
    Peygamberimiz’in “Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.” şeklindeki hadisi tam da sabrın haram olan kısmını ifade ediyor.
    Haksızlığa karşı çıkmanın, yani dille müdahil olmanın da ölçüsünü Allah(C.C) ortaya koymuştur: Rabbin yoluna hikmetle, güzel öğütle çağırmak, insanlarla en güzel şekilde tartışmak, azgınlara bile yumuşak söz söylemektir. (en-Nahl, 125)
    Başka bir ayette de Yüce Allah, şöyle buyurmaktadır:
    “İyilikle kötülük bir olmaz. O halde sen kötülüğü en güzel tarzda uzaklaştırmaya bak. Bir de bakarsın, seninle arasında düşmanlık olan kişi, candan sıcak bir dost oluvermiş. Amma kötülüğe karşı iyilik hasleti ancak sabredenlerin kârıdır, faziletten yana nasibi bol olanların kârıdır.” (Fussilet, 34,35)
    Haksızlık karşısında hakkını savunan, zulme baş ve boyun eğmeyen kişilerin bu onurlu duruşu Kur’an-ı Kerim‘de övülmüştür:
    “Kim zulme uğradıktan sonra hakkını alırsa artık onların aleyhlerine bir yol yoktur. ( onlara başka bir ceza verilmez, onlara başkaca bir yaptırım uygulanmaz.)” (Şura,41)
    Alimlerin serdarı Hz.Ali, “Haksızlık önünde eğilmeyiniz , çünkü hakkınızla beraber şerefinizi de kaybedersiniz.” derken şerefli bir insanın takınması gereken tavrı tarif ediyordu.
    Tarih boyunca bir çok islâm alimi, gücü ellerinde bulunduranlarla girdikleri mücadelede, hayatlarından vazgeçmişler ama vakar ve haysiyetlerinden taviz vermemişlerdir.
    Nitekim, asrımızın büyük alimi Bediüzzaman Hazretleri, onu birçok makam ve imkan vadederek râm olmaya, boyun eğmeye davet eden muktedirlerin tekliflerini “ben ekmeksiz yaşarım ama hürriyetsiz asla” diyerek red ediyordu.
    Unutmayalım ki, haksızlık sadece şahsımıza yapıldığı zaman haksızlık değildir. Esas fazilet, başkasına haksızlık yapıldığı zaman buna suskun kalmamaktır. Haksızlığa uğrayan Müslüman olur, gayrimüslim olur, ateist olur; sağcı olur, solcu olur; Türk olur, Kürt olur; Sünnî olur, Alevî olur, hiç farketmez.
    Haksızlığa uğrayan insanların hakkını savunmak, onlarla aynileşmeyi de gerektirmez. Olup bitenlere karşı duruş sergileyenlerin, ortaya karşıt görüş koyan herkesin “hain“, “terör yandaşı“, “paralelci“, “yabancı güçlerin maşası” gibi yaftalarla yaftalanması,itibarsızlaştırmaya yönelik bir algı operasyonudur. Ve bu durum, hiç de hayra alamet değildir. Konuşan bir toplumda sosyal ve siyasî patlamalar olmaz. Esasen susan veya susturulan toplumlarda patlama olur. Fikir sıkışması gaz sıkışmasından daha tehlikelidir. Fikirlerde isabet olur veya olmaz, bilenlerin konuşması, yönetenler açısından da büyük bir şanstır. Şirin görünmek için öksürüklerimizde bile musiki makamları arayanlar, uyarıcı, tamamlayıcı ve yol gösterici olamazlar.
    Elbette kanunların suç saydığı fiilleri kim işlemişse işlesin, adil işleyen yargı onun yakasına yapışsın. Hak yerini bulsun. Ama ne kadar rahatsız edici olursa olsun, sadece düşünceyi serdetme, insanların mahkeme kapılarında sürünmesine sebep olmasın. Unutmayalım ki, biz AK Parti’yi kurarken medya ve düşünce özgürlüğünde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10. Maddesini esas almıştık. Ki bu madde, prensiplere bağlanması halinde ülkelerin milli bütünlüğü ve güvenliği açısından sınırlılıklar getirilmesine de imkan veriyor. Yani sınırları geniş tutulan özgürlükle, sorumluluk ortadan kaldırılmıyor. Esas sıkıntı, keyfiliklerin ve kişiden kişiye değişen yorumlarla insanların mağdur edilmesidir. Milli Güvenlikle özgürlük dengesi, başından beri AK Parti hükümetlerinin çok hassasiyet gösterdiği konular olmuştur. O halde, AK Parti’nin kuruluşundaki prensiplerden sapmalara müsaade edilmesin.
    İtidale, teenniye, yumuşak sözle uyarıya, yapıcı eleştiriye, nezâket ve zerâfetten zerre kadar taviz vermemeye, özetle müspet hareket etmeye sonuna kadar “evet” ama susmaya, pısmaya, kaba söze, küfre, hakârete, şiddete, seyirci kalmaya, “bana nasılsa dokunmuyor, bana ne“demeye sonuna kadar “hayır” demeliyiz.
(Devamı Haftaya)

GAZİANTEP

SOSYAL MEDYA

302Subscribers+1
1,031,438FollowersFollow

SON GÖRÜNTÜLENLER